20 MORGUNN að þÚ8undir fiska gátu lifað þar og íengu nýtt fjör. Því að alt lifnaði við, þar sera fljótið kom. Við slíkt fljót raá líkja frumkristninni, þá erguðmóð- ur postulatímans bar hana fram. En er vér nú á tímum lítum í huganum aftur til þeirrar gullaldar og látum því næst hugann flytjast öld af öld alt til vorra daga, þá fær oss ekki dulist, að mikil breyting hefir á orðið. Eftir því sem lengra leið fram á aldirnar, hætti kristnin að líkjast iækn- um eða fljótinu, er spratt upp undan musterisþröskuldin- um. Þá tók hún miklu fremur að líkjast þeim ánum, er flæða út yfir bakka sína og ryðja sér braut út yfir engi og haga og litast æ raeira af þeim jarðvegi, er þær renna um, en við það óhreinkast vatnið í þeim, hættir að vera tært og hreint, en verður skolbrúnt á litinn. Sjálfsagt var það ekki nema eðlilegt, að kenning lærisveina Krists fengi ekki haldið sér hrein og ómenguð, er hún barst til annara landa, með öllu ósnortin af hugsunarhætti þeirra þjóða, er hún barst til. Hvernig hefði það verið hugsan- legt, að kristnin breiddist út tílfmentaþióðanna Grríkkj'a og Rómverja, án þess að drekka i sig eitthvað af hugmynd- um þeirra og íklæðast sumum venjum þeirra sem ytra fati? Úr því að kristindómurinn átti að koma inn i þennan heim, þá varð hann að lúta því lögmáli, er ræður andlegu lífi mannanna. Ekki er til neins að ásaka kristna menn frá liðnum öldum fyrir það, að þeir megnuðu ekki að halda fljótinu tæru né réðu við, hvert það brauzt En rangt væri að gera sig ánægðan með alt, sem orðið er. Þeir, sem unnað hafa kri3tinni trú heitast, hafa stöðugt þráð að komast sem bezt að uppsprettunum, frumlindun- um, svo að þeir fengju drukkið af þeim. Hvað eftir ann- að hafa þá ílka komið tímabil, er menn fundu sárt til þess, að vatnið var orðið gruggað og skolleitt og græn tré hætt að spretta á fljótsbökkunum. Þá vaknaði ný löngun til að rekia sig aftur að uppsprettunni sjálfri. Sú löngun hefir oftsinnis hrundið af stað nýjum umbótum og nýju