MOKGUNN 21 lífi í kirkjunni. Þá er sem komið hafi nýtt vor, og að minsta kosti eitthvað orðið vart við nýjan hvitasunnuþyt. Þá koma æfinlega umbrotatímar. Svo er líka vorinu ávalt farið. Það byrjar jafnan raeð einhvers konar leys- ing. Sú leysing merkist fyrst í lindum, lækjum og fljótum. En hún stendur ekki yfir neraa stuttan tíma. Siðan keraur uppyngingin. Og það er uppyngingin, sem gleður oss með hverju sumri. Siðbótartíminn var að ýmsu leyti slikur vortimi i kristn- inni. Lúter og siðbótarmennirnir þráðu af alhug að komast aftur að uppsprettunni. Þeir fundu mjög til þess, að hin upphaflega kenning hafði litast um of af farveginum, sem hún þá um stund hafði runnið um. Þeim sárnaði, hve hið tæra vatnið var orðið gruggað. — Þeir hvítasunnu- tímar eru nú löngu liðnir, og þær kvíslirnar, sem þá mynduðust út frá meginstraumnum, hafa líka litast af sínum farvegi. Og mörgum finst langt síðan vorað hefir yfir kirkjudeildunum. Kvíslir hins mikla straums eru að visu orðnar breiðar víða, en lygnar og grunnar og leiri blandnar, og sumstaðar virðast þær orðnar líkastar stöðu- polli, þar sem vatnið hefir enga framrás. Um all-langt skeið hefir uro stór svæði kristninnar ríkt hið mesta kæruleysi og hirðuleysi um tiúarefni og eilífðarmálin. Svo er víða enn — líka hér á landi. Hefir forsjónin sent veröldinni voðaviðburði síðustu ára, til þess að hrista hana upp úr mollunni og kæruleysis- og afskiftaleysisværðinni? Eru þeir eins konar undanfari nýrrar og máttugi'ar hvítasunnu? Áreiðanlega hafa þeir þegar valdið margs konar hræringu meðal þjóðanna. Það er sem veröldin hafi leikið á skjálfi. Við það hefir öflugt rót komið á hugsanalífið. Nú gera margs konar spurningar vart við sig. Það er sem þytur hins heilaga anda fari um hugi manna og hrífi brjóstin. Er þettá jarðlíf alt? Hefir líf vort takmark? Er guð til? Býr ódauðlegur andi í sjálfum oss? Verðum vér varir við rödd eilífs siðalögmáls í brjósti voru?
Beinir tenglar