22 m o e;g u;n n Samtímis því að þessar spurningar vakna, heyrast aðrar raddir, sem flytja oss þann boðskap, að ýmsum mönnum hafi tekist að komast nær meginuppsprettu þess fljóts, er spratt undan 'þröskuldi musterisins liinn mikla hvítasunnudag í Jerúsalem, ^heldur en nokkurri kynslóð hafi hepnast síðan daga poatulanna. Menn hafi eiginlega fundið aftur uppspretturnar sjálfar. Ura leið sé fenginn fullkomnari skilningur á trúarlífi frumkristninnar og þá um leið ráð til að hreinsa burt ýmislegt, sem blandast hefir inn í hinn upphaflega boðskap. Þeim röddum fjölgar óðum og nýr guðmóður hefir gagntekið marga menn, svo að þeir fara borg úr borg, eins og menn í frumkristninni, til að flytja mannkyninu sín gleðitíðindi. Þér vitið, að eg á við hina svo nefndu spiritistísku hreyfingu. Eftir ófrið- inn hefir hún eflst miklu meir en áður. Þar sem hún áður var vart nema fsein lítill lækur, þá er hún nú í sumum löndum orðin sem óvætt fljót. Svo almenna at- hygli hefir hún nú vakið, að þúsundum saman hlusta menn á suma boðbera hennar hvert sinn, er þeir tala. Jafnvel afturhaldssamir mótstöðumenn hennar stara undr- andi á það, sem er að gerast. Fyrir tveim mánuðum kom einn aðalmaður þessarar hreyflngar í Englandi, rit- höfundurinn Sir Arthur Conan Doyle, til Skotlands. Þá flutti hann erindi um málið í báðum stórborgunum Edin- borg og Glasgow. I fjölda enskra blaða er þess getið, að þegar hann flutti boðsk.ap sinn i Glasgow, þá hafi mann- fjöldinn staðið í þjettum röðum — sumir þrjár klukkustundir — úti fyrir dyrum samkomuhússins, til þess að komast inu, er opnað yrði. Húsið tók fimm þúsundir, en tvö þúsund stóðu enn fyrir utan, er ekki gátu komist inn. Af þvi, er hann sagði, er ekkert eftirtektarverðara í minum augum en saman- burðurinn við postulatímann. Hann benti á, að trúarbrógðin væru ekki neinn frumburðarréttur liðinna alda, heldur sam- eiginleg eign og einkenni allra tíma og' þá ekki sízt vorra tíma. >A umliðnum tímum höfum vér hugsað um of um Júdeu og Jerusalem — mælti hann. »Ver höfum gleymt
Beinir tenglar