Morgunn

						MORGrUNN                                          29

ef von er á nýjum vormerkjum, hvað þá heldur stór-

merkjum nýrrar hvítasunnu ?

Ef ný lind er að spretta upp undan þröskuldi must-

erisins, væri þá ekki reynandi fyrir kirkjuna að sameina

þá vatnskvísl hinu forna fljóti og láta hana gera vatnið

í því heihiærnt, ekki sízt þær kvíslirnar, sem eru að verða

að eins konar ódrekkandi Saltasjó eða Dauðahafi?

Væri ekki nær að afla sér einhverrar þekkingar á

því, sem er að gerast, í stað þess að ónotast út af þvi í

algerri fáfræði? Miklu fremur ættu kennimenn kirkjunn-

ar að taka hinni nýju hvitasunnu-von með tilhlökkun. Mér

finst þeir ættu að búa yfir eitthvað líkri þrá og skáldið,

sem í ljóðum sínum um Pál postula leggur honum þessa

bæn i munn:

„Þess vegna, drottinn, særi eg þig, að svarir,

sja, eg vil ekki bregðast, hika neitt.

Altarisglæðui legðn á veikar varir,

veittu mér eldinn, styrktu hjartað þreytt.

Hratt eins og leiftur, eiliflega án enda

uppvakning gefðu, blómaskrúð i flag.

Viðleitni bljúgri sýn þá náð að senda

sálir 1 starfslaun, Hvltasunnu i dag!"

margunn.

Hann lyftir sér i ljóma yflr Jörð.

Hann lifgar dautt, hann brynnir þyrstum sálum

úr ljóssins lireinu, gullnu, glæstu skálum.

Hann glitar rósum kaldan, beran svörð.

Hann kveikir glóð af þúsund björtum bálum.

Hann byrjar fyrstur lífsins þakkargjörð.