Morgunn

						30                                      MORGUNN

Og Jörðin rís úr rekkju í ljósi hans

og réttir brjóst sín móti sólskinsstraumi.

—  Hver stirður fótur stígur gleðidans.

Hver stuna verður Jjóð í fagnaðs-glaumi.

Og visin stráin verða blómsturkrans.

Hver vængur hefst til fiugs úr hreiðurdraumi.

Er dagur ljómar, lifnar mold og grjót.

—  Án ljóss er veröld kaldur, dauður geimur.

Alt þráir dag og leitar ljósi mót,

—  eitt lítið strá er sólskinselskur heimur. —

Við morgunljósið lýkst upp veröld blý.

Vér lítum yfir fagra, bjarta heima.

Vér horfum glaðir ijóssins eilífð í,

og eygjum þaðan hingað til vor streyma

úr uppsprettu, sem altaf verður ný,

þær elfur, sem að lífið í sér geyma. —

—  En þessi »Morgun« vill hið sama vinna:

að verma hjörtun, íiytja ljós í sál,

að kveikja viltum vegfarendum bál,

á veigum lífsins þyrstri kynslóð brynna.

—  Á guð og eilífð altaf vill hann minna

og yfir Jörðu syngja llfsins mál.

Jón Bjömsson.