Morgunn

						-     MOKGUNN                                      33

ist skyldi segja honum þau, ef hann heyrði þau, en það

væri oft vandkvæðum bundið að fá nöfn. Prestur spurði,

hvernig á þvi stæði. Stjórnandinn sagðist ekki geta gert

þess aðra grein en þá, að það, sern sér væri sagt, væri

mest i táknum, og að hann skýrði lrá því, hvað það

merkti, sem sér væri stjnt. Nöfn væri örðugt að sýna

með táknum; þau yrði hann að fá með heyrninni. En

hann skyldi segja prestinum það sem hann næði í.

Prestur var í meira lagi vantrúaður á þetta alt sam-

an. En hann mun hafa búist við þvi, að ef nokkurt vit yrði

í því á annað borð, þá mundi nú sonur sinn reyna að gera

vart við sig, sá er fallið hafði. Honum varð ekki að því.

I stað sonar hans, er farið að lýsa tveimur framliðnum em-

bættismönnum í söfnuði hans, mönnum, sem hann hafði alls

ekkert verið um að hugsa, og tala um safnaðardeilur, sem

þeir, ásamt prestinum, höfðu verið við riðnir fyrir mörgum

árum. Frá þessu var gengið af mikilli snild, í tiltölulega

stuttu máli. Meira þurfti til að sannfæra prestinn. En

stór-mikils þótti honum um þetta vert.

Þegar hann kom heim, spurði konan hans, hvað hefði

gerst. Hann sagðist vera eins og rotaður og ráðalaus.

Hann væri að velta þessu fyrir sér. En hún yrði að

koma með sér dagiun eftir. Nú ætlaði hann að ganga

úr skugga um þetta gersamlega. En þau gengu ekki úr

skugga um mikið á næsta fundi. Alt, sem þau fengu, var

ruglingslegt og óákveðið. Presti fanst aftur hann hafa

eytt tíma sínum til ónýtis. Og konan hans vildi alls ekki

aftur fara.

Prestur fór enn til miðilsins daginn eftir. Þá var

enn lýst einurn af framliðnum safnaðar-embættismönnum

hans og bústað hans, fyrirtaks greinilega. Prestur var

fullur renginga, hafði verið mjög ófús á að segja nokkuð

af eða á, þó að hann væri að fá sannanir, en stöðugt

heimtað meira og meira, virðist yfirleitt hafa verið fremur

stirður sambandsmaður og þungur í vöfunum. En nii fanst

honum   þetta   alt  svo   lifandi,   að hann gat ekki stilt sig

3