Morgunn

						MORGUNN                                   35

rétt. Og presturinn korast i svo mikla geðshræring, að

hann fekk tilrauninni slitið í skyndi.

Hann þurfti viku til þess að melta þetta. Þá kom

hann enn til Vango. Miðillinn fór þá ekki í sambands-

ástand, heldur lýsti því, er hann sá og heyrði, sagði, að

stundum yrði árangurinn af því betri. Hann lýsti þá

þremur karlmönnum og einni konu, af mestu nákvæmni,

þó að orðin væru fá. Presturinn þekti þar gamla, fram-

liðna safnaðarmenn sína. En auk þess segir hann, að at-

riði hafi komið fraro, sem hann vilji ekki skýra frá. Þau

hafi ekki að eins sannað honum, hvaða manneskjur þetta

væru, heldur hafi og komið fram í þeim vitneskju, sem

hvorki miðillhm né neinn annar maður á jörðinni hefði

getað haft. Euperts, sonar hans, var ekki neitt getið á

þessum fundi.

Enn þykist hann þess fullvís, að Vango viti ekki,

hver hann er.

Því næst skýrir presturinn frá komu sinni til nafn-

kends kvenmiðils, Miss McCreadie1). Hitt og annað kom þar

fyrir merkilegt, en eg ætla að eins að minnast tveggja atriða.

Miðillinn er að tala við hann og er alvakandi. Alt

í einu breyttÍSt konan, eins Og hún yrði að annari mann-

eekju, Og jafnframt varð presturirm var einhverra áhrifa,

sem hann hafði aldrei fundið til áður, og hann vill ekki

verða fyrir sams konar oftai'. »Eg segi það i hátiðlegri

alvöru, og eg segi það með innilegri sannfæringarvissu,

eg sá Miss McCreadie eins og verða að móður minni«,

segir hann. Hún mælti við hann þessum orðum: »Dreng-

urinn minn! Drengurinn minn! Mig langar enn til að

vera þér móðir!«

>Þetta var alt með svo mikiili skyndingu«, segir hann

enn fremur. »Eg fann ekki til neinnar æsingar. Eg

svaraði  engu.    Eg var alveg rólegur.    Sýnin virtist ekki

')   Hennar   er   meðal  annars  getiö   í  ritlingi  minum   Vesturför.

Akureyri. 1919.

3*