Morgunn

						36                                          M 0 R G U N N

haldast nema stutta stund — alt í einu var hún horfin.

En samstundis fór eg að flnna afar-kynleg svefnkend

áhrif læðast um mig. Þá kom rykkur á höfuðið á mér,

og mér fanst eg ætla að eofna. Eg barðist á móti þessari

tilfinning með því að hreyfa mig á stólnum. Þá lauk

Miss McCreadie alt í einu upp augunum.

»Hvað hefir komið fyrir?« spurði hún. »Stjórnandinn

minn segir mér, að krafturinn hafi farið til yðar. Þér

hafið miðilshæfileika.    Fæturnir á mér eru eins og ís*.

Þá er hitt atriðið. Mjög skömmu eftir að það gerð-

ist, sem nú hefir verið sagt frá, sagði miðillinn: »Maður

stendur hjá yður. Eg heyri nafnið Bob«. Presturinn sagði,

að sjálfsagt væri til ein eða tvær miljónir manna, sem

svo væru nefndar, í öðrum heimi. — »Já«, sagði miðill-

inn; »en pað getur verið, að ekki sé nema einn Bob þar,

sem þér þekkið. Hann segist ekki vilja koma með neitt

annað nafn — þér munið þekkja hann bezt með því

nafni«. — >Jæja«, segir presturinn, »biðjið þér hann þá

að segja yður mitt nafn.«    Þá varð löng þögn.

>Eg heyri orðið >pasture« (hagi, beitiland), segir Misa

MeCreadie, »en það er ekkert vit í þvít.

>Ef til vill á það að vera >pastor?« sagði prestur.

»Nei; hann segir pasturet.

Og presturinn segir, að aér hafi veitt örðugt að hafa

hemil á kætinni. Sá eini >Bob«, er hann hafði nokkuru

sinni þekt, hafði aldrei verið kallaður annað en Bob.

Hann gat aldrei nefnt prestinn >pastor«, eins og hann

ætlaði þó að gera, heldur varð alt af úr því Pasture. Þeir

voru góðir vinir, og presturinn minniat þess, að einu sinni

var hann að striða Bob á því, að hann gerði úr honum

kuahaga.

Prestur birti i blaði, sem hann gefur út, skýrslu um

fundina, sem hér hefir verið minst á, Vango sá blaðið,

sem þessi skýrsla kom í, og gerði preati þegar viðvart

um það í bréfi.   Auðvitað sá prestur, að nú var afstaðan