Morgunn

						38                                   MORGUNN

hann á hjólunum, hér um bil 8 eða 9 ára gamall. Hann

vill fá að vita, hvort þér séuð nú ánægður*.

Enn var þetta nákvæmlega rétt. Það hafði legið

nærri, að Rupert týndi líflnu með þessum atvikum, þegar

hann var um 9 ára gamall.

Prestur spurði, hvort hann hefði enn fleiri sannanir.

— »Já, hann segist ekki hafa haft sömu atvinnu sem þér

hafið. Hann sýnir hús, lítct banka, vængjahurðir, stóran

forsal, bækur. Ekki banki, held eg. Ekki lögmanns-

skrifstofa, en kernur eitthvað við lögum —¦ bækurnar koma

þeim við. Það er við hliðina á stórhýsi. Hann segist hafa

verið þar. Nú brosir hann. Hann veit, að'þér skiljið þetta«.

Rupert hafði atvinnu hjá firma, sem gefur út lögfræði-

bækur, og eins stendur heima um stórhýsið.

Þá kom lýsing á Rupert. Prestinum þótti hún tak-

ast afburða vel. Um eitt atriðið segir hann, að það hafi

verið >meira en sariufærandi«. Sömuleiðis var laukrétt

skýrt frá heimilisfólki prestsins.

Presturinn fór aftur til Misa McCreadie. — áður en

grein hans kom út í blaðinu, og hann telur enn óhugs-

andi, að hún hafi nokkura hugmynd getað um það fengið,

hver hann væri. Sá fundur var mjÖ£ ólíkur þvi, sem

hann gerði sér nokkura hugmynd um fyrirfram. Hann

átti fyrst tal við hana um það, hvernig á þvi stæði, að

svo örðugt væri oft að fá nófri frá framliðnum mönnum.

Sjáltur liafði hann fongið $rraB atvik. úr lifi Ruperts, og þau

með afbrigðura sanufæntndi. En hann hafði erin ekki

fengið nafn hans.    Miss McCreadie svaraði þessu:

»Eg held, að þair, sem eru farnir yfir um, noti aðra

framliðna menn til þess að sýna útlit þeirra, Hkt og i

sjónleik, og til þesa að koma hugsunum sínum á framfæri;

þesð vegua er það, að el' þeir hugaa ekki nöfn BÍH, þá

þá geta stjórnendurmr ekki komið með þau«.

Þau z^æddu um stund um þe3sa tiigátu raiðilsins. Þá

fór Miss McCreadie i sambaudiástand. Um hálfan klukku-