Morgunn

						MOKGUNN                                      39

tíma horfði hann á ýmsar kynlegar hreyfingar á líkama

hennar; en ekkert skynsamlegt orð var sagt. Alt í einu

vaknaði hún og sagði:

»Stjórnandinn segir mér, að þér sviftið mig öllum

kraftinum. Svona er það, hvenær sem þér komið. Þér

eruð gæddur dásamlegum, óþroskuðum miðils-hæfileik, og

vitið ekkert af því. Mér þykir fyrir þessu«. Presturinn

sagði, að sér þætti það líka leiðinlegt. Og hann spurði

konuna, hvort ekki væri nein önnur leið til þess að ná

sambandi. Hún benti honum á að nota borð. Hann hafði

enga hugmynd um, hvernig að því væri farið. Hún sagði

honum að setjast við borð heima, og sjá, hvað gerðist.

Hann spurði, hvort hann gæti það ekki þar, hjá henni.

Jú, en hún sagði, að það gæti staðið nokkuð á því. >Skil

eg það rétt«, sagði presturinn alveg steinhissa, að þér

eigið við það, að framliðnir menn, sem séu hér viðstadd-

ir muni hreyfa borðið með krafti, sem sé i mínum lík-

ama?«

»Já, hún sagðist eiga við það. — *0! bíðið þéraugna-

blik — mér er sagt, að sonur yðar sé viðstaddur. Eg sé

hann ekki, en eg verð hans vör.   Hafið þér mist son?«

Þetta var fyrsta skiftið, sem nokkuð kom viðvíkjandi

syni haus hjá þessum miðli.   Presturinn svaraði engu,

»Mér er sagt, að svo sé<, sagði Miss McCreadie.

Prestur lagði hendurnar á lítið borð. Ekkert gerðist

10 mínútur. Þá fór að braka í borðinu. Alt í einu fór borðið

að flytja sig til i herberginu, eins og það væri skynserai

gædd vera. Prestur fór að horfa allstaðar. Hann fór að leita

að einhverri vél, sem rlytti til borðið. En hann faun enga.

Miss McCreadie fór að kenna prestínum að tala við

borðið. Hann gerði það. Og nú fór ekki að standa á

skeytunum frá líupert. Presti fundust svörin akaflega

merkileg og sannfærandi. Eg sleppi feitn hér, af pví að

sé lagður á þau strangur mælikvarði, verða þau naumast

talin sannanir, þar sem presturinn vissi sjálfur, hvaða

svör  áttu að koma.   En presti fanst þetta vera ný opin-