Morgunn

						40                                      MORGUNN

berun. ffann vissi, að hann hafði ekki hreyft borðið með'

neinni ýtingu, en lagt til svörin sjálfur. Borðið svaraði

alt af jafn-skynsamlega og það væri mannleg vera. »Eg

ber þess vitni frammi fyrirguði, að eg fer með sannleikat,

segir hann í því sambandi.

Það er að segja, hann vissi það J>á, að þetta var ekki

frá honum sjálfum. En svo kom efinn eftir á. Hann fór

að spyrja sjálfan sig, hvort það gæti ekki verið, að hann

hefði ýtt á borðið, án þess að vita af því — að hans svo

nefndi »súbjektívi« hugur hefði einhvern veginn verkað á

það, eftir einhverju óþektu lögmáli — að fjarhrif eða und-

irvitund hafi átt einhvern þátt í þessu — og þar fram

eftir götunum. Samt virðist honum frá öndverðu hafa

verið það ljóst, sem hann tekur líka fram, að ekki sé

nokkur snefill til af sönnunum fyrir slíkum bollalegging-

um klerka og vísindamanna.

Hann rak borðtilraunirnar af kappi heima hjá sér, og

hann skýrir frá ýmsu, sem þar kom fyrir og óneitanlega

er merkilegt. En eg sleppi því að skýra frá því hér.

Eg get, hvort sem er, ekki skýrt frá öllu, sem í bókinni

stendur. Og flest af því, sem kom við borðið hjá honum

sjálfum, hefir sama annmarkann sem þann, er eg hefi bent

á að skeytin höfðu, þau er komu við borðið hjá Miss Mc

Creadie. Aðalatriðið er það í mínum augum um þessi skeyti,

hvað ramlega þau sannfærðu prestinn sjálfan, mitt í öll-

um þeim rengingum, sem voru í hug hans andspænis öðr-

um miðlum. Og einmitt þessi skeyti eru það, sem koma

honum til að segja: »Raymond Lodge hefir talað við föð-

ur sinn.   Clifford Rupert Wynn hefir talað við mig!«

Árangurinn af þessum borðtilraunum sjálfs hans kem-

ur honum líka til þess að fara að ihuga annað atriði við-

víkjandi sjálfum honum, sem hann hafði aldrei íhugað

fyr, þó að kynlegt megi virðast. En í raun og veru var

það Miss McCreadie, sem kom honum út í þær íhuganir.

Eitt af því, sem hún sagði honum, áður en hún gat nokk-

uð   um   hann  vitað   með   venjulegum  hætti, var það, að