Morgunn

						M 0 R G U N N                                   43

Fyrirsögnin fyrir þeim kafia er hjá prestinum: »Stórfurðu-

leg opinberun« (»A staggering revelation<).

Eitt kvöld í júlímánuði 1918 fór hann inn í járnbraut-

arlest á stöð einni í London og ætlaði heim til sín til

Chesham. Móti honum sátu tvær dömur í klefanum.

Sjálfur var hann að lesa dagblað.

A leiðinni heyrir hann aðra dömuna segja við hina:

»Fyrirgefið þér. Eg er spíritisti og miðill. Eg vona, að

þér verðið ekki hrædd, en móðir yðar situr hjá yður. Hún

segist hafa farið nýlega af þessum heimi, og hana langar

til að segja yður nokkuð*.

Presturinn segist aldrei muni gleyma svipnum á kon-

unni, sem varð fyrir þessu ávarpi. Hún fölnaði. Á saraa

augabragði þyrluðust upp allir hennar trúarlegu hleypi-

dómar, og eftir þeim átti drottinn að haga fyrirkomulagi

alheimsins. »Það er þetta hugarfar, sem er áreiðanlega

óvísindalegt og hrein fjarstæða«, segir presturinn.

»En eg trúi ekki á spíritismann*, sagði hún. »Hann

er gagnstæður mínum grundvallarskoðunum. Og svo er

hitt, að eg þekki yður ekki, og þér þekkið ekki mig.

Hvernig vitið þér, að móðir mín sé dáin?«

»Eg veit, að móðir yðar er komin yfir í annan heim«,

sagði hiu konan, »af því að hún segir mér það, þar sem

hún situr hjá yður. Hiin segir mér að þér heitið Grace,

og« — þá komu skilaboð frá henni, sem 1 einu vetfangi

gerðu efasemdir konunnar að engu. Frá þeim skilaboð-

um má presturinn ekki skýra, en hann segir, að þau hafi

verið einn hlutinn af þeasari  furðulegu opinberun.

Þá sneri miðillinn sér að pre3tinum og sagði:

»Eg held, að eg viti, hver þór eruð. Þér eruð Mr.

Wynn frá Ohesham — er ekki svo'? Rupert sonur yðar

gerði vart við sig í »hringnuin« okkar hérna um kvöldið

og bað mig að mœlast til þess að þér hélduð tilrauna-

fund með mér og manninum mínum í skrifstofunni yðar,

og að þér leyfðuð líka manninum mínurn að taka ljósmynd

af honura*.