Morgunn

						MORGUNN                                   45

hvort honum væri sama, að haun legði fyrir hann fáeinar

spurningar.    Rupert sagðist einmitt vilja fá þær.

»Hvar svafstu hér í húsinu?« spurði presturinn.— »f

þessari stofu, þarna í horninu«. — »Greturðu sagt mór,

hvað þú kallaðir ketlinginn?« — »Tibbu«. — »Hvernig

var gamla kisa lit?« — »Svört og hvít». — »Gerðiiðu

nokkuð fyrir hana?« — »Já; bar hana hingað heim,

þegar hún var ketlingur, óhreina, nærri því dauða, utan

af ökrum«. — »Hvar geymdirðu bréíin þín?« — »1 þess-

ari skúffu«.    Og miðillinn benti á skúffuna.

Alt var hárrétt. Og konan hafði aldrei þangað kornið

fyr, og var þeim með öllu ókunnug. Að þessu afstöðnu

vakuaði hún.

Þá var farið að snúa sér að þvi að ná ljósmyndinni.

Mr. Rice er tannlæknir, og tekur myndir eingöngu sér

til skemtunar. Presturinn rannsakaði plöturnar og alt

annað, en telur það í sjálfu sér óþarft, því að Mr. Rice

bó alþektur heiðursmaður. Fjórar fyrsíu tilraunirnar

reyndust árangurslausar. Við fimtu tilraunina kom opin-

berunin furðulega. Bak við stól prestsins, sem settur hafði

verið við arninn var dauf andlitsmynd.

»Það var andlit Eujjerts«, segir presturinn- »Eg ber

þessa ljósmynd alt af á mér. Hún hefir verið borin undir

reynda Ijósmyndara, og allir karmast þeir við það,

að þeim sé ekki kunnugt uiri nein ráð til þess að búa til

bvo samsetta falsmynd. Audlitið á Rupert er mjög dauft,

en eg sýndi systur hans það athugasemdalaust, hún hróp-

aði upp yfir sig:    »ílvað er þetta — þetta er Rupert!«

Prestur sýndi það líka Dr. Clifford, sem er einn af

ágætustu og g&fuðustu prestaöldungum Dreta. Hann þekti

myndina tafarlaust og sagði með hægð:

»ÞeÍr geta sagt hvað sem þeir vilja — við höldum

áfram að lii'a eftir andlátrð«.

»Eg veit segir prestuvinn, að eg hefi fengið mynd af

syni mínum framliðnum*.