Morgunn

						MORGUNN                                      51

sams konar áhrif á frumurnar og hinir kunnu vágestir,

angist og hræðsla til dæmis, og gert oss bæði að verri og

vitlausari mönnum. Hingað til hafa menn haft mikinn

beyg af svefnleysi, en nú samkvæmt þessari nýju kenn-

ingu ætti svefninn að verða hættulegri, því að hann get-

ur orðið þess valdandi að »taugagriplurnar« svonefndu

stirðni upp og nái ekki frainar saman. Sannleikurinn er

sá, að þetta stríðir hreint og beint á móti hinni vísinda-

legu þekkingu, sem lífeðlisfræðingar hafa öðlast í þessum

»taugagriplum«, því að þær teygjast út í svefni en drag-

ast saman í vöku.

Jónas Hallgrímsson sagði einhverju sinni, að það væri

ekki mikill vandi að yrkja, þegar alt er látið fjúka, sem

heimskum manni dettur í hug. Það verður auðvitað líka

létt verk að sanna hlutina, ef menn þurfa ekki annað né

meira en geta sér til, hvernig hitt eða þetta sé og láta svo

við það sitja að setja fram getgáturnar að svo og svo

miklu leyti sem vissu. Menn hafa auðvitað verið að koma

fram með ýmsar getgátur um þessa synapsis, t. d. Dr. Mc

Dougalls fyrir mörgum árum; en vel er þess að gæta, að

þar er um ekkert annað að tefla en getgátur, sem ekkert

koma persónuskiftum við.

Hver getgátan rekur aðra, og eru sumar þeirra hinar

fáránlegustu. Til dæmis segir hann á einum stað: »Ef

nú heil heilaból verða haldin af þessari taugakreppu, eins

og oft á sér stað l móðursýM, þá fara þau að starfa út af

fyrir sig«. Hvaðan kemur Á. B. sú vizka að heil heila-

ból, sem hann kallar, verði oft haldin þessari taugakreppu

í móðursýki?    Orökstudd fullyrðing og ekki annað.

Enn þá eitt gullkorn el'tir heimspekinginn: »Við

sama tækifæri losnuðu önnur heilaból Miss B. úr sambandi

og lögðust í læðing og fóru að starfa upp á eigin spýtur«.

»Að leggiast í læðing og fara að starfa« hefir hingað til

verið talið hvort öðru gagnstætt.

Á. B. klykkir út með þessari fullyrðingu: »Persónu-

gervingar þessir voru svo ólíkir af því, að sitt hvort heila-

4*