Morgunn

						MORGUNN                                   55

Annað atriði, sem mig langar til að vekja athygli á,

•er þeir örðugleikar, sem Wynn prestur kemst í kynni

við — þó að segja megi, að honum hafi gengið alveg

undravel. Árangurinn hefir auðvitað orðið svo góður,

aem hann varð, fyrir þá sök, að hann þarf ekki að leita

til annara en ágsetismiðla, sem hafa fengið fullan miðils-

þroska. Samt finst honum ekki auðhlaupið að þvi að fá

það, sem sannfærir hann að fullu. Á fyrsta fundinum

hjá Vango kemur ekkert annað en vitleysa. Og prestur-

inn fær þá huggun hjá Vango, að sjálfur hafi hann orðið

að bíða siö mánuði eftir því að fá nokkuð. Á þriðja

fundinn tekur hann konuna sina með sér. Sá fundur

gengur svo illa, að konan hans verður mótanúin málinu

um stund og afsegir alveg að koma a fund aftur. Auð-

sjáanlega hefir hún einhvern veginn spilt skilyrðunum.

Og fundirnir hjá Miss McCreadie ganga mjög skrykkjótt.

Þar er það presturinn sjálfur, sem spillir skilyrðunum,

sviftir miðilinn öllum kraftinum, þó að návist hans hafi

ekki þau áhrif hjá neinum öðrum miðli.

A okkar lága þekkingarstigi í þessum efnum er þetta

mjög dularfult og torskilið. En það sýnir okkur, hvað

sambandið er \alt — hvað litlu má muna — jafnvel

hjá þroskuðustu miðlunum. Það sýnir okkur, hver vand-

hæfni er á um tilraunamenn, og hver fjarstæða það er

að hleypa hverjum sem er inn í »hringi«, sem menn

ætlast til að fái nokkurn árangur.

Við vitum svo lítið um örðugleika hinna ósýnilegu

vina vorra, með fram af því, að við vitum svo lítið um

aðferðir þeirra. Við fáum ofurlitla bending um þetta í

ummælum Miss McCreadie við prestinn.

„Eg   held,   segir   hún,   að   þeir, sem  eru farnir yfir um, noti aöra

framliðna menn til þess að sýna útlit þoirra, likt og í sjónleik, og til

J>ess að koma hugsunum sínum a framfœri-, þcss vegna er þaö, aö ef

,þeir hugsa ekki nöfnin sin, þá geta stjórnendurnir ekki komið með þau".

Svipað kemur fram hjá Vango, þar sem framliðni

maðurinn kemur með borðið, og borðið á að tákna stjórn-