Morgunn

						M 0 E, G- U N N                                          57

Auk þess er ekki að sjálfsögðu nein trygging þess, að

hann sé leikinn í því að búa þá mynd til, sem hann á

að framleiða. Plonum getur mistekist það. Loks á annað-

hvort stjórnandi miðilsins eða miðillinn sjálfur að sjá-

myndina, sem framleidd hefir verið með þessum hætti.

Og oft og einatt á hann ekki að eins að gera það, heldur

líka að veita viðtöku hugskeytum um það, hvað myndin

tákni — sbr. borðið, sem átti bæði að tákna nefnd og

mannsnafn — og um atvik, sem standa i sambandi við

þá mynd, sem honum er sýnd.

Þið sjáið, að sú athöfn að koma skeytum frá öðrum

heimi með þessum hætti er ekkert einföld, heldur að

minsta kosti þríliðuð. Mistakist atböfnin hjá einhverjum

liðnum, getur alt orðið að vitleysu. Samt verðum við að

ætla, eins og eg benti á áðan, að þetta sé stundum auð-

veldasta leiðin. Og ef það skyldi svo bætast við örðug-

leika þessarar aðferðar, eins og við örðugleika allra annara

aðferða, að margir framliðnir menn, sem að sambandi

koma, komist við það í eitthvert annarlegt ástand, eí' til

"víll ekki allsendis ólikt svefni, þá fer ekki að verða

undarlegt, þó að mörg sönnunin, sem til kann að vera

stofnað, fari forgörðum. Það er auðvitað varlegast að

fullyrða sem minst um ástand framliðinna manna. En

likurnar til þess að margir þeirra aéu ekki í sinu venju-

Iega ástandi, þegar þeir eru að sambandinu komnir, eru-

svo miklar, að óskynsamlegt virðist að taka þær ekki

til greina.

Það er vafalaust fyrir vanþekking manna, hvað óþol-

inmóðir þeir verða stundum og hvað hætt þeim er við þvi

að láta sér fátt um finnast, þegar alt gengur ekki að ósk-

um. Og það er bein fásinna, sem vakir fyrir mörgum,

að svo framarlega sem framliðnir menn séu á annað borð

nokkuð við tilraunirnar riðnir, þá hljóti þeir æfinlega að

geta fullnægt hinum og óðrum kröfum, sem menn kunna

að finna upp á til þess að reyna i þeim þolrifin.

Enn   langar mig til að vekja sérstaka athygli á einu