Morgunn

						M 0 R G U N N,                                  59

hrifin, getur — fyrir alt, sem við vitum — verið ein hlið-

in á spíritismanum sjálfum.

Wynn prestur hefir alveg rétt að mæla. Það er ekki

til snefill af sönnunum gegn spíritismanum. Eg ætla að

taka ofur-einfalt og algengt dæmi — það, að hönd er lögð

á borð og það fer að hreyfast, án þess að nokkurum

vöðvakrafti só til þess beitt. Menn fara að spyrja borð-

ið. Og það svarar. En það svarar engu öðru en fjar-

stæðum. Við, sem þykjumst líta á málið af nokkurri

gagnrýni, erum vanir að hugsa okkur, að það sé svo nefndur

»psychidkur« kraftur í okkur sjálfum, er komi borðinu á

hreyfingu, og að það sé undirvitund mannsins sjálfs, sem

leggur höndina á borðið, er svari. En þó að sú skýring

sé all8 ekki ósennileg, þá er sannleikurinn sá, að hún er

ekkert amiað en tilgáta alveg út í bláinn — á ekki við

neina sönnun að styðjast.

Vitsmunaafl, sem tjáði sig vera framliðinn mann, hefir

fullyrt það við mig, að slíkar hreyfingar gerist aldrei,

nema einhver framliðinn maður sé við þær riðinn — þó

að alt verði vitleysa, sem gegnum borðið stafast. Eg er

ekki að segja ykkur frá þessu í því skyni að halda því

fram, að það sé rétt. Eg veit ekkert um það. Og mér

þykir ekkert sérstaklega líklegt, að það sé rétt. Eg læt

þess að eins getið til þess að minna menn á, að í öllum

ví8indum veraldarinnar er ekki nokkur sönnun gegn því

að þetta sé rétt.

Því síður er nokkur »snefill af sönnun« til gegn sönn-

unum spíritiemans.

Þá er að síðustu vitnisburður prestsins um þau áhrif,

er þessar rannsóknir hafl hafi a hug hans. Jbað er rajög'

mikilvægt, hvað gáfaðir, góðir og sannleikselskir menn

segja um það atriði, af því að þeir eru margir, sem forð-

ast málið fyrir þá sök, að þeir eru hræddir um ill áhrif

af þvi á sjálfa sig og aðra. Presturinn segir, að það hafi

styrkt   trú  sína á Krist og kenningu Nýja testamentisins.