Morgunn

						62                                  PSIORGTJNÍÍ

alt í kring um mig, og þekki þá, að þetta er Hjalteyri

við Eyjafjörð; eg hafði komið þar í eitt skífti, og kann-

aðist nú við tjörnina, sem er á eyrinni. Tjörnin er nú

lögð; þar sé eg mann á hlaupum msðfram henni, eins og

eitthvað mikið sé um að vera, og heyri alt í einu kallað

hátt: »Guð almáttugur! hann er að sökkva«; eg só

bát, sem dreginn er fram á ísinn. Eg spyr einhvern rnann,

hvað 8é verið að gera; hann segir, að það sé verið að

reyna að bjarga manni, sem dottið hafl niður um ísinn i

tjörnina. Þá sé eg þar nærri mér manninn minn og

Snæbjörn Arnljófcsson, (sem þá var faktor í Þórshöfn á

Langanesi); eg heyri, að Snæbjörn segir við hann: >þú

segir systur (hann nefndi mi£ svo) þetta, þvi að pað er nœrri

Tienni höggvið«.

Meira dreymdi mig ekki.

Þann 8. nóvember kom skip frá Eyjafirði til Þórs-

hafnar. Þá skrifar Snæbjörn manninum mínum og segir

honum þessar fréttir frá Hjalteyri, sem hann hefir eftir

skipstjóranum: Seint um daginn 1. nóv. hafði Jón sonur

Óla bróður míns farið að renna sér á skautum á tjörn-

inni, sem var nýlega lögð, og ísinn þvi veikur; ísinn

brotnar og hann fellur í tjörnina. Menn þyrpast þar að

og reyna að bjarga honum, en alt verður árangurslaust.

Maður einn var nærri druknaður við þær björgunartil-

raunir, en það hepnaðist að hjálpa honum með því að

draga bát frá sjónum upp á tjörnina til að brjóta ísinn

með honum og ná þannig manninum (sjá drauminn). En

Jón bróðurBonur minn druknaði þarna. — Að endingu

8krifar Snæbjörn í bréfinu til mannsins míns þessi orð:

»Þú segir systur þetta, því að það er nærri henni höggvið«.

(Sjá drauminn).

Kristján sonur okkar hjónanna, sem var staddur á

Hjalteyri umgetinn 1. nóv. og var við að slæða upp lik

Jóns heitins, ásamt öðrum, staðfesti þessa frásögn af slys-