Morgunn

						MORGUHN                                     63"

inu, er hann litlu síðar kom norður til okkar, nema hvað

hann gat sagt ítarlegar frá einstökum atriðum.

III. Droparnir.

Seint um sumarið 1904 fór tengdasystir mín, frú

Hólmfríður á Sauðanesi, til Kaupmannahafnar að leita sér

lækninga; en hún andaðist þar 8. septbr. um haustið. Þá

var eg á Sauðanesi. Dreymir mig þá sömu nótt, að eg

heyri einhverja vera að tala ofurlágt inni í svefnherberg-

inu, þar sem við hjónin sváfum. Heyri eg að einhver

segir: »Ætli hún sofi ekki? — eg ætlaði að fá dropana

hjá henni*. Þá er svarað af öðrum: »Eg held hún sé

vakandi«. Eg þykist þá líta upp og sjá Jóhann sál-

uga bróður minn standa hjá kommóðunni minni, — og

kvenmann í náttkjól þar hjá; hún snýr bakinu að mér,

en hann horfir á mig; eg ætlaði að segja við hann: æ,

ert þú þá kominn? en finn að eg get ekkert talað fyrir

magnleysi. Hann brosir til mín. Þá heyri eg, að kven-

maðurinn i náttkjólnum segir aftur: >Eg ætlaðí að fá

Valerianadropana hjá henni, þeir eru hórna í efstu skúff-

unni« (kommóðunnar). En nú finn eg, að eg get talað, og

segi: »Nei, þar geymi eg þá aldrei, eg hefi þá æfinlega

i hornskápnum; annars hefi eg ekki brúkað þá eða séð

þá nú lengi*. Við þessi orð mín snýr konan sér við og

gengur að rúminu raínu. Þekki eg þá strax, að þetta er

tengdasystir mín, og þykist af útliti hennar fullviss um

að hún sé dáin. — Vaknaði eg þá.

Morguninn eftir leituðum við hjónin að glasinu með

Valerianadropunum; það var ekki í hornskápnum, en inst

í efstu kommóðuskúffunni var það, látið þangað af ein-

hverjum öðrum en mér sjálfri. Og tengdasystir mín hafði

aldrei  vitað  þá  annarstaðar  geymda en í hornskápnum.