Morgunn

						M 0 R G- U N N                                          65

al fólkinu standa í þéttum hóp úti á sléttunni milli húss

kirkju. Eg spyr konu. sem þar stóð, hverju þetta sæti,

hvera vegna fólkið gangi ekki beint i kirkju. Hún svar-

ar og segir: »Það er verið að taka gröfina*. Eg geng

með henni að mannþyrpingunni og spyr, hvers gröí sé

verið að taka; »það er gröf konanna hans síra Jóns«,

svaraði konan. »Nú! — segi eg — og þær eru þó jarð-

aðar á Skeggjastöðum; — þetta er þó undarlegt«. Þá

segir hún: »Það er nú verið að taka þá þriðju«. Rótt í

þessu heyri eg, að síra Jón segir: >Takið þið gröfina þarna

hjá þessum gröfum«; hann beudir um leið með hægri

hendinni á grafirnar — þá sá eg að þarna voru grafir —

og bætir við: »Nú er hægri hönd mín orðin máttlaus«.

Þá vaknaði eg.

Sira Jón fluttist að Sauðanesi vorið 1906; þar dó síð-

asta kona hans um sumarið.

UI. ITlaQurinn, sem uar að biðja guð misfcunnai".

Nóttina fyrir 20. des. 1909 dreymdi mig, aðegþóttist

ganga út í kirkjuna hér á Möðruvöllum, og ætlaði inn í

kórinn. Stúlka af heimilinu var með mér. Þegar við

kornum inn á kirkjugólfið, só eg mann standa iiini á

gráSupallínum, hallaet fram á altarið og byrgja fyrir and-

lit sér með höndunum. Hann er ao tala, og svo hátt, að

eg heyri glögt fremst á kirkjugólíið að hann er að biðja guð

miskunnar og fyrirgefningar á syndum sínum. — Eftir

að við höfðum staldrað þarna við örlítið, segir stúlkan,

sem með mér var: Æ, við skulum halda áfram inn í

kórinn. En eg þverneitaði því. í þessari svipan snýr

maðurinn sór snöggiega við, og þegar hann kernur auga

á okkur, gengur hann mjög hratt fram hjá okkur og út

úr kirkjunni; í því hann snaraðist fram hjá okkur þekti

eg hann, hafði séð hann hja Ola bróður mínum á Hjalt-

eyri; eg flýti mer út til að vita, hvert hann mundi eigin-

5