Morgunn

						66                                     MOEGUNN

lega vera   að fara; hann gengur norðaustur í kirkjugarð-

inn og hverfur mér þar. —

Um morguninn eftir þessa nótt fanst maðurinn, sem

mig dreymdi og eg þekti í svefninum, á bryggju á Hjalt-

eyri, skotinn gegn um höfuðið. Hann var jarðaður í norð-

austurhluta kirkjugarðsins hérna, nálægt þeim stað, sem,

eg í svefninum sá hann hverfa mér sjónum.

UII. Þríbrotni gullhringurinn.

Sumarið 1907 dreymdi mig, að eg stæði hér á hús-

tröppunum. Þykir mér maður koma ríðandi norðan hlaðið;:

hann reiðir undir sér stóran poka með grænu grasi og

miklu af blómum í, en heldur á orfi með ljá í hendinni.

Þá heyri eg að Sigtryggur Þorsteinsson, heimamaður hér,

kallar upp norðan við húsið og segir: Æ, hvað er þetta?

Hvert ætlarðu nú að fara? Komumaður svarar honum

engu, en réttir út til hans aðra höndina, og var á einum

fingrinum þríbrotinn gullhringur stór, og segir: Þennan

hring fekk eg nú hjá Ola mínum Möller (o: bróður mín-

um á Hjalteyri). I því lítur hann til mín, hvessir á mig

augun um stund, atígur svo af baki og gengur hratt

að tröppunum, eins og hann ætli upp til mín. Eg varð

afarhrædd, þvf að maðurinn þótti mér svo skuggalegur

og ægilegur. En rétt í þessu verður honum litið, og einnig

mér, Buður á melana; þar koma tveir menn þeysandi al-

faraveginn og stefna hingað. Gestinum bregður við þetta,

hleypur á bak í fiyti, ríður suður úr tuninu, en tekur

sneiðing auBtur fyrir veginn á svig við hina, meðan þeir

ríða fram hjá. Þeir, sem komu, voru Guðmundur Hannes-

son, fyrrum héraðslæknir á Akureyri, og fylgdarmaður

hans. G. H. heilsar mér, og eg segi við hann: O, hvað'

eg varð fegin að þér komuð núna; eg var svo hrædd við

manninn,  sem  fram hjá ykkur reið; hver ætli hann sé?'