MORGUNN 67 G. H. hálfhlær og segir: Það er nú dauðinn; honum er aldrei vel við okkur læknana. Draumurinn ekki lengri. Næstu nótt á eftir veiktist maðurinn minn mikið og hastarlega; héldu sumir á heimilinu, að draumurinn boðaði dauða hans; en svo varð þó ekki. — Oli bróðir minn hafði mist tvœr dætur sínar fyrri hluta þessa árs, en ein dóttir hans lifði þá enn hraust og heilsugóð. En þes»i þriðja dóttirin dó á næsta missiri þar eftir, (Sbr. jMbrotna gull- hringinn), úr mislingum, sem þá gengu hér og víðar, og deyddu marga, (Sbr. græna grasið og blómafjöldann). UIII. R lcifl til Bægisár. Nóttina fyrir þ. 10. nóv. 1915, dreymdi mig, að eg gengi hér út á tröppurnar. Sé eg þá tvo aðkomumenn á hlaðinu, annan svarthærðan og dökkan yfirlitum, hinn ljósan og bjarthærðan. Eg kannast við að bafa séð dökka, skuggalega manninn; man þó ekki hvenær. Hann stekkur upp tröppurnar til min, en i sama bili er bjartleiti mað- urinn þar komiun, þrífur til hans og segir höstuglega: Þú heíir ekkert hér] að gera. Komdu strax. Þú veizt við þurfum að fara að Bægisá í kvöld. — Þá vaknaði eg. Um kvöldið þ. 10. nóv. korn hér maður frá Akur- eyri; sagði hann, að þá um daginn hefði Valdemar læknir Steffensen verið eóktur til Valgerðar dóttur sr. Theódórs á Bægisá, sem lægi við dauðann. Um veikindi hennar hafði enginn maður heyrt getíð. Hún dó um kvöldið þ. 10. nóv. af heilabólgu, eftir stutta legu. IX. Sálmaöngurinn á Shagaströncl. Nóttina fyrir 21. des. 1912 dreymdi mig, að eg væri komin á Skagaströnd til Kristjönu systur minnar og 5*
Beinir tenglar