Morgunn

						60                                          MORGUNN

Velschows manns hennar, áður verzlunarstjóra þar; eg

átti þar heima hjá þeim eitt ár, eftir að eg var fermd.

Eg þóttist eiga þar heima enn; geng inn í »salinn», sem

nefndur var, að finna systur mína; hún er þar ekki, en

eg heyri þá þangað mikinn söng innan úr skrifstofunni;

þekti glögt rödd Velschows, sem söng ágætlega, og eg

heyrði margoft syngja, bpeði þar heima og fyrri í Grafar-

ósi; og fleyri syngja þarna inni. Eg opna hurðina að

skrifstofunni, og sé þar þá alt uppljómað og skínandi bjart.

Þar situr Velschow og hjá honum tveir menn ungir; fleira

var þar ungt fólk, og söng flest eða alt, og söng yndis-

lega. Tveir sálmar voru þar sungnir, annar: »Tænk

naar engang«, o. s. frv, og þann sálm þekti eg vel; hinn

sálmurinn  byrjaði svona:    »Den er slet ikke af Gud for-

ladt,   hvem   han   fratager de Hjertenskæret;-------hann

þekti eg ekki og hafði aldrei heyrt hann. Eg þóttist

þess viss í svefninurn, að þetta unga fólk, sem þarna var

inni, væri börn Velschows og systur minnar, enda þekti

eg þar glögt Kristján, William og Gerdu, börn þeirra,

eftir ljósmyndum, sem eg hafði séð af þeim á Sauðanesi.

Ekkert varð mér þá í svefninum hugsað til þess, að þessi

börn þeirra væru öll dáin. — Eg spyr svo Velschow,

hvort hann geti ekki sagt mér hvar systir min (kona

hans) sé; hann segir mér, að hún sé í Kaupmannahöfn.

Þá man cg alt i einu, að hún er fyrir löngu flutt i burt

frá Skagaströnd, og alt orðið breytt. Síðan segir Velschow

við mig: Þú átt að skrifa systur þinni, berðu hjartans-

kveðju frá okkur; segðu að alt sé svo gottt svo gott, (tví-

tók það með áherzlu), við sjáumst bráðum. Mér þótti

hann, eða þau óll, vera á einhverju ferðalagi.

Svo var draumurínn á enda.

Þennan draum skrifaði eg systur minni til Kaupm.

hafnar, 4. febr. 1913; og hafði þá enga vitneskju um

dauða Williams, sonar hennar. í næsta bréfl sínu segir

hún   mér   frá   láti hans, en nefnir ekki dánardaginn þar.