70 MORGUNN efnishyggju-tilhneigingunum í skefjum. En hann hefir ávalt verið svo slysinn og óhygginn að fjandskapast við þá aðferðina, sem líkleg var til þesa að halda uppi beztri vörn fyrir hann. Það er eitt af því, sem hefir verið óbifanleg trú þessara tíma, að trúarbrögð og vísindi yrðu að reka sig hvort á annað. Einstakir kennimenn geta mótmælt þessum ummælum svo mikið sem þeim sýnist; þetta er staðreynd, sem bækur vísindamanna og trúmanna sanna, og það fyrsta, sem fiestum trúhneigðum mönnum kemur til hugar, er að gera lítið úr vísindunum, hvenær sem þau sanna eitthvað, er bendir í gagnstæða átt við einhverja eftirlæti8 trúarsetningu. En frá öllu þessu verður að hverfa, og menn verða að láta vísindin skipa það sæti, sem jafnvel kristindómurinn hefir sett þau í. Kristindómurinn var grundvallaður á þvi, sem menn fullyrtu að væru staðreyndir, en ekki á neinum heimspekilegum hugmyndum um alheiminn. Hann bar fyrir sig staðreyndir, er menn höfðu gefið gætur að, til þe88 að sanna ódauðleikann, en ekki neinar fyrir fram ákveðnar kenningar, sem ein öld kann að leggja trúnað á en önnur að hafna. Hann var í raun og veru vísinda- leg trúarbrögð, og þegar hann fór að skipa sér í andstöðu við vísindin, var hann að leggja út á leiðina til grafar- innar. Þangað lá leiðin, þegar hann hætti að leggja þá áherzlu á ávextina, sem meistari hans hafði á þá lagt, og gerðist ófáanlegur til þeas að fra sér í nyt fagnaðar- erindi hans, um bræðralag mannanna. I raun og veru hefir hann aldrei reynt af neinni staðt'estu að fara eftir kenningum Kriats, hvorki að því er komur til lækninga né verklegra tilrauna til þess að koma á víðtæku bvæðra- lagi. Líti menn á kristindóminn í sarnbandi við sannindi sálarrannsóknanna, þá uppgötva menn, á hverju hann var grundvallaður og skipa Kristi og hans starfi í það einstæða sæti, sem honum ber, og gefa jafnframt kristin- dóminum visindalega staðfesting. Það er nauðsynlegt að reisa við kirkjuna af nýju, sem stofnun hugsæisstefnunnar,