Morgunn

						MORÖUNN                                      73

unum geti nægt þetta. I sálunum vaknar su einfalda

spurning með innilegum krafti: hvernig er það, lifir Krist-

ur? Er hann enn að starfa? Getum vér orðið hans

varir? Eigum vér að halda áfram að lifa? Þessum

ákveðnu spurningum er ekki svarað með öðru en alveg

almennum svörum frá sjónarmiði siðfræðinnar og trúar-

innar, og hvað góður sem tilgangur þeirra er, sem nieð

þau svör koma, þá geta þau aldrei fullnægt mannkyninu

til lengdar.

»Og þetta á jafnvel að eins við eina sögu. En öll

ritningin er full af slíkum frásögum, sem vér skiljum ekki.

Eg ætla að minnast á eina að eins, söguna um skírn Jesú.

í henni er sagt, að himininn hafi opnast—, já, það þekk-

jum við úr svipuðum sögum í trúarbrögðum Austurlanda.

Jesús heyrði rödd — við þekkjum lika dæmi samstæð

því. Meira þarf ekki um það að tala. Það er sagt, að

hann hafi séð dúfu. Dúfan kemur oft fyrir í trúarbrögð-

um Vestur-Asíu. Þá er því máli lokið! Og menn segja,

að að mestu leyti sé það gagnslaust að leita að nokkurri

reynslu í sálarlífi Jesú.

»Og þá er það þriðja: Kristindómurinn stendur mátt-

laus í lífi nútiðarmanna. Eg þarf ekki að koma með mörg

dæmi þess. Standið þar sem eg hefi staðið, og horfið þið á

flokk Bolshvikinga, sem fer um stræti Berlinar, og spyrjið þið

sjálfa ykkur: hvað er í raun og veru í hugum þessara

manna af því, sem þeir fengu i 7 ára trúarbragðafræðslu

sinni? Menn verða að kannast við það fyrir sjálfum sér

með skelfingu, að boðun trúarbragðanna nær auðsjáanlega

alls ekki til mannssálnanna á vorum dögum. Eitthvað'

hlýtur að vera bogið einhverstaðar, Eg veit það vel, að

það hefir komið fyrir aður, að fjöldinn heflr ekki viljað

sinna henni; en það hefir naumast komið fyrir áður, að

boðun trúarinnar hafi náð svo skamt inn i meðvitund

samtiðarinnar eins og einmitt nú«.