Morgunn

						MORGUNN                                   77

svo   vel   að   segja aldrei eftirleiðis, að þetta  sé djöfullegt

mál.    Munið eftir því, að það er himneskt*.    Kirkjuhófð-

inginn svaraði bréfinu engu.

Kirkjuþing það, sem getið er um hér að framan, var

iháð i siðastliðnum októbermánuði. Þar gerðist það merki-

legast, að þingið setti spíritismann á dagskrá og tók hann

til umræðu. Að minsta kosti hefir enskum blöðum þótt

það langsögulegast af gerðum þingsins. Engir af þeim

prestum ensku kirkjunnar, sem látið bafa uppi afdráttar-

laust fylgi við spíritismann og að sjálfsögðu hafa mesta

þekking á bonum, voru fengnir til að halda ræður, og

að því hefir verið fundið. Samt voru þar ýms ummæli

vingjarnleg í spíritismans garð -- innan um ofstækistal

og ógeðslega endileysu frá öðrum.

Merkasta atriðið kpm fram í umræðulokin. Þ& lýsti

æðsti maður biskupakirkjunnar, erkibiskupinn í Kantara-

borg, yfir því, að hann ætlaði að sjá um að nialið yrði

vandlega rannsakað, að í rannsóknarnefndinni skyldu

verða ágætismenn, karlar og konur, sem hugsað hefðu um

málið, menn sem hefðu þekkingu á því og reynslu af

því, og að niðurstaða nefndarinnar mundi verða lögð fyrir

biskupafund, sem haldinn yrði í Lundúnum á næsta ári.

Sá fundur mundi þá taka málið til ihugunar

Misjafnlega bafa þessar gjórðir þingsins mælst fyrir,

eins og við var að búast. Auðvitað dylst engum það, að

þessi ályktun erkibiskupsins stafar af því, að spíritisminn

á Englandi er orðinn umsvifameiri og hefir náð meiri tök-

um á hugum manna, en svo, að það sé heillavænlegt fyrir

kirkjuna að láta annaðhvort við það sitja að þegja um

hann, eins og hann væri enginn til, eða svívirða hann í

algerðu skilningsleysi ofstækisins. Og í augum margr^

manna er þessi ályktun erkibiskups að sjálfsögðu vottur

um vitsmuni hans og hyggindi. Eitt tímaritið, sem vér

böfum  séð  og  minnist ítarlega á málið,  segir, að aðrar