Morgunn

						MORGUNN                                  131

minst á, og þegar eg lá á vinstri hliðinni, sneri eg aS

veggnum. Bn eg hafði verið vanur að snúa mér til tilbreyt-

ingar og liggja á hœgri hliðinni fáeinar mínútur; svo höfðu

þrautirnar venjulega rekið mig til þess að snúa mér aftur.

Eg gerði þetta í þetta sinn, sneri mér skyndilega og var þakk-

látur fyrir, að þetta hafði ekki verið annað en draumur. Þá

sá eg, mér til mikillar furðu, að fyrir framan mig voru hné

á manni, sem stóð hér um bil fet frá rúminu. Rúmfötin voru

alveg upp að hökunni, svo að annaðhvort varð eg að víkja

þeim frá dálítið, eða snúa ofurlítið höfðinu, til þess að geta

séð andlit hans. Ekki gat hann heldur séð framan í mig, því

að æðardúnsteppið stóð dálítið upp frá hinum rúmfötunum.

Eg hélt, að þetta væri ræningi. Það var albjart um þetta

leyti í maímánuði og gluggablæjurnar voru uppi. Eg gat ekki

séð hann lengra en upp að hálsimim, án þess að snúa höfð-

inu; en það þorði cg ekki, af því að eg hélt, að hann mundi

áreiðanlega gefa mér högg á höfuðið, ef eg hreyfði mig. Eg

aitlaði honum að halda, að eg hefði aðeins snúið mér í svefn-

inum, og lá grafkyr. Meðan eg var að athuga hann svona,

ieystist sýnin sundur út í loftið, Þá sneri eg mér á bakið og

fór að hugsa um, hver ósköpin þetta væru. Mér kom til hug-

ar, hvort eg kynni að geta fengið þessa sýn aftur. Svo að

eg sneri mér af nýju á hægri hliðina (sneri mér fram), og

þegar eg gerði það, sá eg höfuð og háls birtast undir ljósa-

hjálminum í lausu lofti. Þetta var í miðju herberginu. Ilöf-

uðið var bert, hárið dökt, andlitið langt og með sterklegum

dráttum, hörundið dökkbrúnt, hálsinn sterklegur og með rák-

um. Eg horfði lengi á þessa sýn; þetta var einmitt sá part-

urinn af manninum, sem eg hafði ekki séð í fyrri sýninni. Eg

sneri mér, kleip mig, reis upp á olnbogann, til þess að sjá,

hvort mig væri enn að dreyma. En sýnin hélzt stöðug hér

um bil 5 mínútur; þá leystist hún sundur eins og fyrri sýnin.

Eg var ekki vitund hræddur, þar sem eg vissi, að þetta var

ekki jarðneskur maður. En mér lék mjög mikil forvitni á því,

hvernig í þessu öllu lœgi, og lá vakandi stundarkorn með

hendurnar fyrir aftan höfuðið og reyndi að gjöra mér grein

9«