Morgunn

						138                                  MORGUNN

Þér hafið vaíalaust öll tekið eftir því, hvað sömu söguna

má segja með mismunandi móti, og þó segja allir satt og rétt

frá. Einn maður er öðrum miklu glóggskygnari á það, á hvaða

atriði hann á að legga áherzlu í sambandi við atburðina, er

hann er að skýra frá. Hann getur dregið fram aðalatriðin í

svo ljósum dráttum, og útilokað svo vandlega ankaatriðin og

það sem ekki skiítir neinu máli, að sönn saga fái öll einkenni

hinnar bezt rituðu skáldsögu. En í skáldsögu eða drama er oft

reynt að láta tvö eða fleiri höfuðöfl lífsins mætast í einum

brennidepii, svo unt sje að sjá þau í sem sterkustu ljósi. En

sé sjálf mannlífssagan, viðburðasagan, rituð af snild, þá hef-

ir hún of t þetta einkenni skáldsögunnar eða dramans; atvikin

¦eru oft dramatiskari en hið hugvitssamasta skáld getur látið

sér til hugar koma. Ein af höfuðgáfum góðs sagnaritara er að

koma auga á samband hlutanna og kunna að raða þeim niður

á dramatiskan hátt.

Af öllum sagnfræðilegum bókum stendur biblían ef til

vill fremst í þessu efni, því að það hafa svo miklir vitmenn

staðið að henni, og reynslan, sem frá er skýrt, er svo marg-

brotin og stórkostleg oft og tíðum. En í framsetningu og rit-

snild er einmitt postulasagan nærri því einstök á meðal bóka

Nýja-testamentisins.. Eitt sýnishorn þessa er sagan, sem vér

höfum sjerstaklega í huga í dag. Sjálfrátt eða óafvitandi hef-

ir ritarinn dregið upp alveg frábæra mynd. Hann hefir sýnt

oss þrjú öfl í mannlífinu, eins og honum kemur það fyrir sjón-

ir. Iíann hefir sýnt oss þrjár tegundir af einkennilegum at-

vikum, sérstakar tegundir af sálarlífi; þetta eru eins og þrjú

stór spurningarmerki, og þó er þeim öllum svarað með sama

svarinu, og alt þetta gjört á einni blaðsíðu.

Heródes konungur kemur fyrstur fram á sjónarsviðið, og

er næsta dökt yfir myndinni, sem af honum er dregin. Hásæti

hans stóð á völtum fæti og veitti ekki af að styrkja það með

allri þeirri alþýðuhylli, sem með nokkru móti var unt að

afla sér. Alþýðuhylli er oftast auðfengnust með því að of-

sækja óvinsæl mál, fita sem mest hleypidómana og hatrið og

fleygja í það einhverju til þess að nærast á. Og þess vegna,