MORGUNN 105 anir sálarrannsókna-vísindanna og tekið þœr upp í boðskap sinn á sama hátt og hann hefir gjört við framþróunarkenning- una. Bins og eg hefi þegar sýnt fram á, þá eru þessi vísindi víðtœkari en kristindómurinn. Eina leiðin til þess, að hann geti haldið þeim innan sinna takmarka, væri að færa þau takmörk svo út, að þau umlykju alt mannfélagið á jörðinni. Þetta hefir honum ekki tekist, og ef dæma skal eí'tir þeim skorti á andlegri innsýni og sveigjanleika, sem svo lengi hefir einkent hann, þá á hann margt eftir að lœra — og töluverðu að hafna af þvír sem lært hefir verið — áður en þessu yrði lokið. En þangað til þessu farsællega markmiði verði náð, verð- um vér að bíða rólegir átekta í þeirri vissu að eins og viður- kenningin á framþróuninni gaf kristninni víðtækari og veglegri skilning á sköpuninni og skaparanum, á sama hátt muni viður- kenningin á hinum miklu sannindum, er hin sálrænu vísindi flytja, breyta þeim, er neitað hafa tilveru Guðs, í trumenn, gjöra Gyðinginn að betri Gyðingi, Múhamedstrúarmanninn að betri Múhamedstrúarmanni, kristinn mann að betri og áreið- anlega að gæfusamari og ánægðari kristnum manni. Ahugasamir menn segja frá hinu nýja lífi. Ef til vill á það ekki illa við, að koma hér með dálitla viðvörun. Sumir þeirra, sem eg hefi átt bréfaviðskifti við, virðast líta svo á, að þær fregnir, er koma frá þeim, er farnir eru af þessum heimi, hljóti að vera tvímælalaust réttar — nema þær komi frá verulega illum öndum. En því fer f jarri, að þessu sje svo farið. Meðan á ófriðnum stóð, var það siður minn að skrifa piltunum á vígstöðvunum. Þegar þeir fengu heimfararleyfi, komu þeir jafnan heim til mín til þess að reykja með mér pípu og rabba við mig. Eg hlustaði á þá, þegar þeir heltu yíir mig vísdómi sínum. En hvað alt skyldi fara á aðra lund, ef þeir mættu ráða! Með þeirri fullvissu, er æskunni og reynsluleysinu er eiginleg, sögðu þeir mér frá fyrirætluniim óvinanna, hvað gjöra hefði átt til þess að veita þeim viðnám.
Beinir tenglar