Morgunn

						176                                  MORGUNN

hafði verið 22 ára. A myndiimi var líka karlmaður, og andlitið

var jafn-greinilegt og það væri tekið af jarðneskum manni.

Þessi karlínaður, sem á myndinni sást, var ekki maður hinnar

framliðnu konu, sem hun hafði verið samvistum við í góðu

hjónabandi um 50 ár, heldur fyrsti maðurinn, sem hafði unnað

henni. Hún hafði verið trúlofuð honum, en af einhverjum

fjölskyldu-ástæðum höfðu þau aldrei saman náð. Gamlar

myndir af þeim sönnuðu það, að þessar myndir voru áreið-

anlega af þessum manneskjum, sem nú höfðu auðsjáanlega

hizt aftur í öðrum heimi. Prestinum virtist svo, sem ekk-

ert jafn-átakanlegt hefði komið fram við sálrænar ljósmyndanir,

eins og sönnunin fyrir því, að þessir elskendur hefðu aftur

fundist.

1 lok ræðu sinnar sagði presturinn, að það væri fánýtt og

fráleitt að ha.lda fram sambandi við framliðna menn með end-

urminningum, bænum, vonum, eða með því að neyta heilagrar

kvöldmáltíðar, án nokkurra hlutrænna, sálrænna fyrirbrigða.

Kirkjan gæti ekki fært snefil af sönnunum fyrir slíku sam-

bandi. Það væri ókleift að ná sambandi við framliðna menn,

eða að fá nokkurar sannanir fyrir framhaldslífi mannanna

eða heimi andanna, á annan hátt en þann að nota veruleg sál-

ræn ráð. Þessi ráð hefði Kristur notað, og þeir, sem veittu þeim

mótspyrnu, gerðu ekki eingöngu það að girða fyrir það, að

þeir gætu nokkurar sannanir fengið, heldur væru þeir líka að

fyrirdæma þær aðferðir, sem Kristur hefði notað og spámenn-

irnir og postularnir.