Morgunn

						180                                  MORGUNN

Mér virðist eg finna, að þetta sé merki þess, að einhver

ósýnileg vera sé þarna stödd og vilji mér eitthvað. Og rétt á

eftir finn eg einhvern fiðring, eins og eg sé snertur laust um

hálsinn og brjóstið. Því næst er tekið í hökuna á mér, og

munnurinn opnaður og tungan dregin lítið eitt át. Næst finst

mér farið upp í mig með eitthvað, sem mér virðist líkast

gúmmíslöngum, og sett langt niður. lnnan í barkakýlinu fann

eg líkan fiðring og eg hafði áður fundið utan á hálsinum.

A þessu stóð 1—2 mínútur, og þá stund var mér eins og

varnað að hreyfa mig nokkuð, og eg fann, að eg gat ekki lok-

að • munninum. Þar á eftir fann eg, að eitthvað var við mig

átt, en áhrifin voru óljósari. Mér fanst eg vita af einliverjum

við legubekkinn, og eg sá eins og skuggum bregða fyrir. Að

Öðru leyti sá eg ekkert — þangað til um y2 klukkustund eftir

að þetta hafði byrjað. Þá skvrðist það snöggvast, sem mér

fanst eg vita af áður, tók á sig óskýra mannsmynd, eins og

í dimmri þoku. Andlitsdrætti sá eg enga, en eg sá „kaskeiti"

á höfðinu á manninum, og að hann hélt á tösku í hendinni.

Á því augnabliki, sem tekið var i hökuna á mér, kom

mér til hugar, að þetta væri „Friðrik huldumaður". Eklci

hafði eg samt áður neitt til hans hugsað, og aldrei leitað til

hans, og lasleikinn fanst mér lítilfjörlegur. Þegar eg sá mann-

inn með „kaskeitið" og töskuna, kallaði eg til hans og spurði

hann, hvort hann væri „Friðrik". Svar fékk eg ekkert ann-

að en það, að hann veifaði til mín hendinni og sagði: „Kem

til þín seinna."

Þá hvarf hann, og var eins og liann hyrfi í þokuna. Á sömu

stund var allur fiðringnrinn horfinn og önnur áhrif, sem eg

hafði  fundið  til.

Daginn eftir var þrotinn og sárindin horfin úr hálsinum

Og hitasnerturinn var farinn. Þar á móti hélzt hæsin nokkuð

lengur.

Reykjavík, 29. maí 1926.

Ovnnar SHrjurpeÁrsnon.