Morgunn

						MORGUNN                                  181

Skygna konan í Helgárseli.

Hún heitir Sigurmunda Sigurmundsdóttir, er ekkja og býr

með börnum sínum, og var meðal þeirra manna, sem mig

langaði mest til að tala við í norðurferð minni i sumar.

Eg haíði heyrt svo mikið um hana talað, og af skygni hennar

látið. Ég gerði mér ferð til hennar frá Akureyri, fékk hinar

alúðlegustu viðtökur hjá henni og átti tal við hana eitt-

hvað á aðra klukkustund.

Halldór bóndi á öngulsstöðum sýndi mér þá góðvild

og gestrisni að fylgja mér fram Garðsárdalinn að Helgárseli.

Leiðin er keldóttar vegleysur og illfær ókunnugum.

Fylgjur.

»Við komum ekki konunni á óvart«, sagði hann við

mig á leiðinni. Af langri reynslu var hann þess fullvís, að

hún mundi hafa séð fylgjurnar okkar, þegar við kæmum

þangað. Eina sögu sagði hann mér um það, hvað örðugt

væri að koma henni á óvart. Nokkrar kunningjakonur hennar

höfðu lagt af stað til þess að finna hana. En í för með

þeim hafði slegist kona, sem konan í Helgárseli hafði aldrei

séð. Hún var skilin eftir í hvarfi við bæinn. Þegar heim

að bænum kom, spurði húsfreyja þegar eftir gestinum, sem

með þeim væri. Þær könnuðust ekki við, að hafa verið

fleiri á ferðinni. En húsfreyja sagði, að þær þyrftu ekkert

að segja sér um það; með fylgjunum þeirra hefði verið

fylgja, sem hún hefði ekki séð áður.

Ég byrjaði á því að spyrja hana um fylgjurnar. Hún

kvaðst sjá þær hér um bil undantekningarlaust á undan

gestum. Oftast væru það menn, sem hún sæi þannig, en

miklu sjaldnar dýr.

Stundum segist hún sjá fylgjur manna, þegar þeir hugsi

til hennar, þó að þeir komi ekki. Hún kveðst hafa spurst

fyrir  um  þetta,  þegar hún sér fylgjurnar, án þess nokkur