Morgunn

						186                               MORGUNN

hlutum. Trúin á þessar lækningar er orðin svo algeng

staðreynd með þjóðinni, að full ástæða er til þess að gefa

henni gætur, og helzt reyna að komast fyrir, á hverju hún

er reist, ef þess er kostur.

Ég spurði hana, hvort hún gæti skýrt mér nokkuð frá

árangrinum af þessum miklu málaleitunum. Hún lét lítið af

því, að hún gæti það, enda mun ekki annað fjær upplagi

hennar en yfirlætið. Langfæstir láta hana nokkuð vita um

árangurinn, en menn eru alt af að skrifa henni, að þeim

sé kunnugt um, að fólk, sem þeir þekki, hafi fengið svo

góða heilsubót fyrir hennar milligöngu, og þess vegna snúi

þeir sér til hennar með sin mein.

»Af þessu ræð ég« sagði stúlkan, »að árangurinn sé

einhver. En ég er ekkert að fullyrða um það, og læt hvern

hafa sína skoðun um það óáreittan«.

Ég veitti því eftirtekt fyrir norðan, að jafnvel þeim

mönnum, sem hafa mest á móti þessum lækningum, sem

talið er að gerist fyrir milligöngu Margrétar, virðist ekki

koma til hugar, að hún segi víss vitandi nokkurt orð ósatt

um það, er henni finst fyrir sig bera. Þeir halda, að hún

viti ekki annað, en að alt þetta sjái hún, en að alt sé það

ímyndun, sem sé sprottin af einhverri veiklun. Hverjar

hugmyndir sem annars kann að vera skynsamlegt að gera

sér um þetta mál, virðist mér þessi veiklunar-tilgáta með

öllu óaðgengileg. Margrét hefir langmestan hluta æfinnar

verið ágætlega hraust. Og að hinu leytinu er kunnugt um

dulskygna menn bæði hér á landi og úti um allan heim,

sem engrar veiklunar kennir hjá.

Ég átti nokkurt tal við M. Th. í þessari ferð minni um

sýnir hennar, en konan mín þó miklu meira, því að hún

dvaldist l'/s! viku í Öxnafelli. Mest af því, sem hér fer á

eftir, ritaði hún hjá sér, jafnóðum og Margrét eða móðir

hennar sögðu henni það. Fáein atriði skrifaði ég sjálfur

samstundis og ég heyrði þau. Þetta fyllir að nokkuru upp

það,   sem  sagt var frá henni í Morgni fyrir tveimur árum.