Morgunn

						188                               MORGUNN

það hefir henni ekki tekist. Þegar hún reynir það, er eins

og það hverfi.

Nú síðustu árin, siðan er hún varð fullorðin stúlka —

hún er 18 ára nú — hefir þetta breyzt nokkuð. Þessi »Frið-

rik«, sem svo mikið hefir verið um talað, og sýnist hafa tek-

ið hana að sér og láta sér ákaflega ant um hana, er með

henni dagsdaglega — þó ekki jafnmikið á hverjum degi.

Auk lækninganna finst henni hann ferðast með sér um

ýmsa staði, sem hún hefir aldrei séð áður. Til dæmis að

taka finst henni hann hafa farið með sig til Vifilstaða. Þar

virtist henni hún koma inn í sjúkrastofu og sjá marga

sjúklinga, suma rúmliggjandi og suma á flakki. Ekki finst

henni hún sjá þetta svo vel, að hún geti lýst neinu í

stofunni sérstaklega.

Stundnm finst henni hann fara með sig til sjúklinga.

sem hann er að lækna, sérstaklega þegar honum virðist

mjög mikíls við þurfa.

Á þessu ferðalagi stendur aldrei nema stutta stund í

einu, 3—5 mínútur. Hún hefir oft gætt að klukkunni á

undan og eftir. En meðan hún er í ferðinni, finst henni

stundin   ekki mjög stutt, lengri en hún er í raun og veru-

Þá eru aðrar ferðir, sem hún fer. »Friðrik« fer þá

með hana á staði, sem eru ólíkir öllu, sem hún hefir séð

hér á jörðinni. Þar þykir henni fagurt um að litast. Birtan

finst henni sérstaklega einkennileg, gulhvít. Hún sér þar

skóga og undurfagra blómreiti. Þar eru dásamlega fagrar,.

bjartar verur, sem eru eitthvað að starfa, helzt við blómin

finst henni.

Líka kemur hún á staði, þar sem mikið er af ungum

börnum og fullvöxnum verum, sem henni virðast vera að

annast börnin. Hún hefir heyrt fagran söng frá börnunum

og verunum, sem eru að gæta þeirra.

Stundum koma til hennar á þessum stöðum fallegar

verur og fara að tala við hana um lækningarnar, biðja

hana að hætta ekki við þetta lækningastarf og hughreysta

hana.    Þær   segja   henni,   að   sá   tími komi, er þetta verði