Morgunn

						MORGUNN                                189

metið meira en nú, og hún skuli bíða róleg eftir sönnunum,

sem síðar muni koma.

Mjög mikið yndi kvaðst hún hafa af því að ferðast til

þessara staða. Hún segist kalla þá »bjarta Iandið« sitt.

Eftir því hefir hún tekið, að Friðrik fer með hana til þessara

björtu staða, áður en hann fer með hana til sjúklinga. Hún

hefir haft orð á því við hann, hvort hún eigi ekki fyrst

að fara til sjúklingsins; en hann segist fara þetta með hana

á undan. Sömuleiðis hefir hún veitt því eftirtekt, að það

er eins og hún lifni öll við og fái nýjan þrótt, þegar hún

kemur aftur frá þessum björtu stöðum. Ekki hefir hún

gert sér neina grein þess, af hverju það muni vera.

Nú upp á síðkastið finst henni hún fara sjálfkrafa og

án þess »Friðrik« sé með henni til þessara heima. Þegar

hún er ein á þessu ferðalagi, kemur æfinlega einhver á móti

henni og er með henni um stund. Hún segir, að enginn

dagur líði svo, að hún fari ekki til þessara heima, annað-

hvort ein eða með »Friðrik«. Auk þess fer hún þessar

ferðir undantekningarlaust á hverju kvöldi, áður en hún

fer að sofa.

Nokkuð eru þessir staðir mismunandi. Einkum er

birtan misjafnlega skær. Þó er þetta úti, skóglendi og

blómgarðar. Stöku sinnum kemur það fyrir, að henni er

sýnt inn í hús. Mest eru hljóðfæri þar inni og teikningar

— fallegar myndir — og mikið af ljósum. Einu sinni á

þessu ferðalagi fór Friðrik með hana inn í stofu, þar sem

fólk var á bæn. Þau krupu á kné með hinu fólkinu. Henni

fanst hún verða fyrir sérstaklega góðum áhrifum á þess-

um stað.

Einu sinni hafði hún orð á því við »Friðrik«, hvort

ekki væru enn fleiri staðir til, sem hann gæti sýnt henni. Jú,

hann sagði, að þetta, sem hún hefði fengið að sjá, væri

að eins lítið sýnishorn.

Stundum hefir hann farið með hana til staða, þar sem

henni þykir ekki eins fagurt um að litast. Fólkinu líður

þar ekki eins vel, og þar er alt einhvernveginn skuggalegra