Morgunn

						190                               MORQTJNN

»Friðrik segir henni, að hann geti gert meira fyrir þessar

verur, þegar hún sé með honum. Stundum hefir hann sagt

henni, að góður árangur hafi orðið af komu hennar þangað.

Einu sinni kom það fyrir, að »Friðrik« var mjög ant

um, að hún færi með sér. Þau komu á einn af þeim

stöðum, sem þau höfðu komið á áður. Þá bar fyrir augu

hennar yndislega fagra karlveru, í hvítum hjúp. Geislar

stöfuðu út frá þessari veru á allar hliðar, svo að umhverfið

varð feikna bjart. Þessi vera bar af öllum þeim, er hún

hafði áður séð, svo fagrar sem henni höfðu þó fundist

þær. Þessa sýn hefir hún ekki séð nema einu sinni. En

áhrifin af henni voru svo mikil og góð, að hún kveðst

lengi hafa búið að þeim.

Á síðastliðnum vetri gerðist nokkuð, sem aldrei hefir

komið fyrir áður. Þá komu til hennar 6 verur — konur,

að því er henni virtist — og báðu hana að koma með sér.

Ekki átti hún þó að fara til annara heima, heldur til ein-

hvers sjúklings hér á jörðinni. Hún vissi ekki neitt, hvar

þetta var, né hver sjúklingurinn var, nema að hann var

kona, rúmliggjandi, og Margréti skildist sem sú kona væri

mikið veik. Þær röðuðu sér kringum rúmið og báðust fyr-

ir allar krjúpandi. Óljóst sá hún, hvað var í herberginu

umhverfis.

Þegar þær fóru frá þessum stað, sögðu verurnar við

hana, að þær ætluðu að halda áfram að ferðast með henni.

Og þær hafa gert það síðan. Henni finst sem mikið liggi

við, eða mikið sé um þetta beðið einhverstaðar frá, þegar

þetta kemur fyrir.

Hún veit, að til eru staðir, sem hún hefir enn ekki

fengið að koma á, og hún veit, að þeir munu vera þrosk-

aðri, sem þar búa, og fullkomnari, en hinir, sem henni hafa

verið sýndir. Hún vonar, að hún fái að koma víðar. En

henni finst stöðunum vera að fjölga, sem hún kemur á,

frá því er þessar ferðir byrjuðu fyrst.

í kirkju hefir hún komið með vini sínum »Friðrik«, í

hans  bústöðum.   Kirkjan var nokkuð stór og full af fólki*