Morgunn

						MORGUNN                               199

vildi ekki sleppa tækifærinu að vita, hvað að mér gengi,

og læt taka mynd. Það sannaðist þá, sem Rafnar sagði í

fyrra, það var beinvöxtur um hnéliðinn. Ég fékk áburð

hjá Rafnar, og batnaði á fáum dögum, og hefi ekki fundið

til síðan.                            Kr. S. Sigurðsson, trésmiður.

Berklar.

Árið 1921 veiktist Sigurður sonur minn fyrir brjósti

og mátti heita, að hann lægi rúmfastur í 2 ár. En sumar-

ið 1923 breytti veikin sér þannig, að berklarnir fóru í

hrygginn. Við foreldrar hans gerðum alt, sem í okkar

valdi stóð, til að leita honum hjálpar og lækningar. Og

um veturinn komum við honum fyrir á sjúkrahúsi á Ak-

ureyri, og lá hann þar nokkura mánuði. Svo í maí um

vorið tókum við hann heim. Hann var þá heima um sum-

arið, og verður þess að geta, að héraðslæknir okkar, Sig-

urjón Jónsson, stundaði hann af hinni mestu alúð og ná-

kvæmni, enda fór honum batnandi í hryggnum. En í ágúst-

mánuði fær hann berkla í fótinn. Urðum við þá mjög

vonlítil um að bata væri að vænta fyrir hann. Margir

vinir okkar urðu til þess, að ráða okkur til að leita Mar-

grétar Thorlacius í Öxnafelli. En við hjónin vorum treg

til þess, því að við töldum slíkt hina mestu hégilju. Viss-

um hins vegar, að við nutum ráða hins bezta og samvizku-

samasta læknis. Samt verður það úr, að frændkona mín,

sem þekkir Margréti, skrifaði henni og bað hana að hjálpa

okkur. Þá er það eina nótt, um þetta sama leyti, að ég

vakna skömmu eftir háttatíma við það, að mér finst ein-

hver vera inni í herberginu okkar hjónanna. Ég svipaðist

um í herberginu, en gat engan séð, enda var dimt. Samt

sem áður gat ég ekki sofnað strax, því mér fanst endilega

að einhver væri inni, og við rúm drengsins, sem var þar

inni í herberginu. Ég sagði konunni minni frá þessu, þeg-

ar ég vaknaði um morguninn.

Drengurinn svaf vært til kl. 10. Þá vaknar hann og

segir    mömmu    sinni,   að  hann  hafi   dreymt  undarlegan