Morgunn

						MORGUNN                                  203

starfi sínu og vissi heldur ekkert að ég myndi biðja Öxna-

fellsstúlkuna um lækningu á sér, því að hvorugt okkar

hafði getað ímyndað sér, að hún gæti læknast á þennan hátt.

Daginn eftir að ég kom frá Öxnafelli frétti ég, að Mar-

grét sé komin í bæinn og dvelji hjá Páli Árdal. Fer ég

þegar að finna hana og spyr hana, hvort læknir hennar

hafi enn nokkuð unnið að þeim lækningum, er ég bað um.

Hún sagði, að hann hefði farið að vitja um konu mína, nokk-

uð eftir að við Páll hefðum farið frá Öxnafelli. Stóð það

nokkurn veginn heima við tímann, þegar konunni batnaði í

fætinum. Skal ég taka fram, að hún gat enga hugmynd haft

um, hvenær við Páll værum í Öxnafelli eða færum þaðan,

þvi að við komum svo víða. Eftir tvo daga var bólgan

gersamlega horfin úr fætinum og hann síðan alheill.

Bað ég nú Margréti enn betur fyrir Evu. Eva hefir

nokkrum sinnum skrifað mér síðan. Vænti hún fyrst fram-

an af, að hún myndi fá bót meina sinna og reyndi ég að

styrkja hana í þeirri trú, en því miður hefir henni enn ekki

batnað, þrátt fyrir vilja Margrétar og trú sína.

Þorsteinn M. Jónsson,

bóksali á Akureyri.

Hér í Reykjavik og grendinni er á ferðinni sá aragrúi

af sögum um lækningar »Friðriks«, að það er ókleift verk,

að minsta kosti fyrir mig, að kanna þær allar. En eg hefi

tekið mér fyrir hendur að tala við nokkura af sjúklingunum.

Eftir þeim kynnum, sem eg hefi fengið af málinu,

virðist mega skifta sjúklingunum i 4 flokka. Eg get enga

hugmynd gert mér um, hve margir eru í hverjum flokki

um sig, né hvernig hlutfallið er milli þeirra.

í einum flokkinum eru þeir, sem ekki verða neinna á-

hrifa varir og enga lækningu fá, eftir að hafa leitað til

»Friðriks«. Eg geng að þvi visu, að mjög margir séu í

þeim flokkinum. Mér þykir sennilegt, að hann sé fjölmenn-

astur,  þó   að eg viti það ekki.   Þeir eru, að öllum líkind-