Morgunn

						220                               MORGUNN

enn ítarlegri rannsókn, að ekkert af þessum fyrirbrigðum

stæði í neinu sambandi við annan heim. Ummæli prests-

ins og framkoman öll var svo vingjarnleg og ljúfmannleg,

að eg skirðist við að vekja nokkur andmæli í lok sam-

komunnar. Prestur færði ekki heldur nein rök fyrir þess-

um hugsunum sínum, heldur lét að eins uppi sína skoðun.

Mér fanst ánægjulegast að skilja svo við hann og tilheyr-

endur mína, að fyrir það væri girt, að nokkrar stælur yrðu

á samkomunni.

En eg hugsaði fleira en eg sagði. Þarna var maður,

sem hefir það að lífsstarfi að boða trúarbrögðin, og vitan-

lega gerir það af hinni einlægustu sannfæringu og hjartan-

legustu ást á málefni sínu. Hann hafði auðsjáanlega ekki

hugsað út í það, hvernig trúarbrögðin, sem bygð eru á

opinberun, mundu standa að vígi, ef það reyndist alt mis-

skilningur, að hin svo nefnda »nýja opinberun« ætti nokk-

uð skylt við annan heim — ef menn kæmust að raun um

það með óyggjandi vissu, að öll dularfull fyrirbrigði nú-

tímans ættu að öllu leyti upptök sín hjá jarðneskum mönn-

um, og að ekkert hefði komið fyrir síðustu kynslóðirnar,

sem benti á neitt samband við annað tilverustig. Hvað

mundu hugsandi menn fara að leggja upp úr því trúarlega

gildi, sem fólgið væri í fyrirbrigðum löngu liðinna alda, eftir

að slík vitneskja væri fengin? Tæpast er hugsanlegt, að nokk-

ur önnur jafn-alvarleg hætta gæti fyrir trúarbrögðin komið.

Þessi vinur minn i Vesturheimi stendur svo sem ekki

einn uppi með þessar hugsanir. Þeirra verður stöðugt

vart í ritum og samræðum við menn. Það er skiljanlegt,

að efnishyggjumenn, sem ant er um sína lífsskoðun, haldi

í lengstu lög í þá von, sem kom fram hjá vesturislenzka

prestinum. En þeir menn, sem ást hafa á trúarbrögðun-

um, ættu að hugsa öðruvísi. Auðvitað er það, að ef mál-

ið snerist á þann veg, sem hér hefir verið á vikið, þá er

ekkert annað unt að gera en að taka því. Allt hlýtur að

víkja, og á að víkja, fyrir sannleikanum, En ekkert hefir

enn   komið fyrir, sem bendir í þá átt, að svo fari.    Rökin