Morgunn

						228                                  M O R G U N N

ekki í hálfkvisti við ýmsa þá vitleysu, sem upp hefir kom-

ið innan rétttrúnaðar-kristninnar sjálfrar, eftir því sem nú-

tíðarmenn Iíta á það mál.

Annars er mér ánægja að benda á það

G"?.frafðlle.gt guðfræðilegt frjálslyndi, sem kemur fram í

irja s yn samtali Dr. J. H. við blaðamanninn. Hann

hélt því fram í því viðtali, eftir því sem blaðið hermir, að

guðfræðin verði ávalt að fylgjast með tímanum, vera í sam-

bandi við kröfur nútímans. Og hann lýsir yfir því, að ís-

lenzka kirkjan sé yfirleitt frjálsari og rúmbetri en danska

kirkjan, því að hér hafi menn ekki átt að berjast við jafn-

mikið þröngsýni (»trange Forhold«). Hann telur það eiga

upptök sín í skapgerð þjóðarinnar — Islendingar æski frels-

is og vilji hafa leyfi til þess að þroskast frjálsir, eins á

hinu kirkjulega sviði sem á öðrum sviðum. Hann bendir

á, að gamla prestaheitið hafi verið afnumið, og að prest-

arnir hér muni vera óbundnari af loforðum en annarsstað-

ar. En fremur lætur biskupinn þess getið, að hér á landi

sé lítið deilt um trúarkreddur, því að íslendingum hafi

orðið það ljóst, að það séu staöreyndirnar, sem eigi að

skipa öndvegissætið.

Þetta er alt rétt og vel mælt. Og þegar biskup hefir

fengið fullan skilning á því, að af öllum þeim mönnum,

sem Iáta sig trúarbrögðin miklu skifta, eru það spíritistarn-

ir, sem allra-mesta áherzlu leggja á staðreyndirnar, þá ætti

að mega búast við því, að hann komi sér vel saman við

þann flokk manna.

Það  er  nokkuð  slitin  athugasemd, að til-

í tiör '    •      veran   se   dularfull.    Samt  er   sú   athuga-

semd það eina, sem mönnum verður að

orði — getur orðið að orði — þegar þeir kynnast sumu

því, sem gerist, annaðhvort af lestri eða með öðrum hætti.

Svo var um mig, þegar eg las hér um daginn söguna,

sem hér fer á eftir í stuttu ágripi. Sögumaðurinn er mikið

kunnur enskur prófessor. Ritstjóra blaðsins »Light« hefir

verið skýrt frá því, hver hann er; en af einhverjum ástæð-