Morgunn

						MORGUNN                                  229

um hefir nafn hans ekki verið birt. Hann var kunnugur

smalamanninum, sem sagan segir frá, og fékk atvikin frá

honum sjálfum.

Smalamaðurinn átti heima uppi i fjöllum í Wales, hafð-

ist þar við einn í kofa, sem hann hafði alla æfina átt heima

í, og gætti sauðfjár. Hann sá sjaldan nokkurn mann, nema

þegar hann fór með sauðkindur til markaðar. Prófessorinn

heimsótti þenna smalamann einu sinni, og færði það þá í

tal við hann, að hann hefði tekið eftir tjörn þar nálægt

og hömrum utan um hana. Svipurinn á smalamanninum

breyttist þá skyndilega, og hann fór að tala um tjörnina

sem einhvern helgan stað. Og hann sagði gestinum, hvernig

á því stæði.

Þegar hann var drengur, hafði hann ósjálfrátt dregist

að þessari tjörn — eins og einhver hulinn kraftur knýði

hann til þess að vera að horfa ofan í hana. Einu sinni sá

hann frítt stúlkuandlit í tjörninni, og hann fleygði sér út í

vatnið til þess að bjarga stúlkunni. En þá var þar engin

stúlka. Hann fór til tjarnarinnar daginn eftir, sá þetta sama,

fór aftur út í tjörnina og komst að því sama og áður —

stúlkan var þar ekki. Þessu sama fór lengi fram; hann sá

stúlkuna á hverjum degi; en hann hætti að reyna að bjarga

henni, því að hann var nú kominn að raun um, að þetta

var ekki annað en einhverjar ofsjónir.

Nú liðu nokkur ár, og einu sinni hefir hann farið með

kindur sínar til markaðar. Þá sér hann stúlku, sem hann

þekkir þegar. Þetta var stúlkan úr tjörninni, og hann fékk

að vita, að hún væri bóndadóttir. Þau kyntust og urðu

hjón. Honum þótti óumræðilega vænt um konuna, og þau

bjuggu þarna saman ánægð í kofanum hans uppi í fjöllunum.

En konan hans var veikgerð og draumhneigð og óhæf

til vinnu. Hann gerði alt í húsinu, og hún sat með spent-

ar greipar, þegar hann var að búa til matinn handa þeim.

Hún var æfinlega glöð, þegar hún var hjá honum. En ein

vildi hún aldrei vera. Á hverjum degi fór hún með hon-

um  upp í fjöllin á eftir fénu, og sótti það meö honum á