19. júní

						Er það ánægjuefni, að nú virðist liylla undir

])elta markmið, þar sem Alþjóðavinimmálastofn-

unin er einmitt þessa dagana að ganga frá til-

lögum sínum til allra meðlima Sameinuðu þjóð-

anna, um „sömu laun fyrir gtörf af sama verð-

mæti". Verður gerð nánnari grein fyrir þeim

í  þessu  blaði.

Framundan er að styöja konur til að vera

sjálfar og láta í té allt það, sem með sanngirni

er. hægt  að  heimta   af  góðum   þjóðfélagsborgara.

Það þarf að finna ráð til að hæfileikar kon-

unnar — sérstaklega móðurinnar — fái notið

sín   í   félagsmála   og   atvinnulífinu.

Nýlega var þess getið í blöðum og útvarpi, að'

fimmti hlutí þjóðarinnar hafi setið á skólabekkj-

um síðastliðinn vetur. Helmingurinn af þessum

fjölda munu vera stúlkur, og þær eiga þá kröfu

ú hendur þjóðfélaginu og þjóðfélagið einnig til

þeirra, að allt það fé og öll sú orka, sem fer

til  þessa  náms,  komi  báðum   að   gagni.

Ungu konunni verður að vera tryggður sá

réttur, að þjóðfélagið leggi ekki stein í götu

hennar, þótt hún vilji uppfylla skyldur sínar

við það sem móðir. Hún verður að geta treyst

því, að hún eigi þess kost að standa fjárhags-

lega á eigin fótum, og ef með þarf standa straum

af   uppeldi   barna   sinna.

Enginn skilji orð mín svo, að ég vilji reka

allar mæður og húsmæður burt af heimilunum

og út í atvinnulífið, síður en svo. En ég álít

að það minnsta, sem hægt sé að fara fram á,

sé það, að þær konur, sem hafa þrek og hæfi-

leika, vilja og getu til að notfæra sér ef til vill

langt nám — utan heimilis, jafnframt því að

vera eiginkonur og mæður, eigi að fá að gera

það, óáreittar af almenningsáliti og skattalöggjöf.

Fjölskyldan, þar sem faðir og móðir taka hönd-

um saman um uppeldi og framfærslu barnanna,

er það, sem við allar óskum að sem flestir

vcrði aðnjótandi, en reynslan sýnir, að fjöldi

mæðra   á   þess   eigi   kost.

Við hugleiðingar um barnauppeldi og barna-

framfærslu vakna margar spurningar og óskir,

sem einmitt húsmæðurnar ættu að Jiafa skilyrði

til að leysa, ef þær nokkurn tíma hefðu tíma til

annars en að sjá börnunum fyrir daglegum þörf-

um. En eins og nú er víðast háttað, taka heim-

ilisstörfin   alla   krafta   þeirra.

Þessu   verður   að   breyta   til   batnaðar.

Á þessari öld höfum við hér á landi lifað

gjörbyltingu  alls  atvinnulífs  til  sjávar  og  sveita.

Margrét Jónsdóttir.

Vor þekking er  í molum. MóSu og mistri  liuli'o

er   mannlegi   líf   og   hjúpafi   feigSarskugga.

Vér   eygjum   a'Seins   Ijós   um   lítinn   glugga,   ¦

vort   lán,  vorl   ólán  e.r  í  framtíS   duliB.

En  fyrirheil   vér  fengiS   um   þa&   höfum,

oð  fullkomnun   vor   bíði   órafjarri,

og   aS   veikur   neisli   v<>r<Si'   afi   birlu   skwrri,

að  vilar   Ijómi   yfir  dauðra   gröfum.

AS  loksins  muni  böl og harmar  baj.last,

vort   brotasilfur   verða   fagurt   smíðí,

oð   e.itt   sinn   rósir   eySimerkur   skrýði,

og   allir   góSir   draumar   muni   rœtast.

Margrét   Jónsdóttir.

Hraðvirkar vélar vinna nú á skömmum tíma og

fyrirhafnarlítið það, sem áður útheimti þrot-

laust strit, en heimilisstörfin hjakka í sama far-

inu, að öðru leyti en því að nú eru færri hend-

ur til að vinna þau. Svo að segja á hverjum

bæ eru til lieyvinnuvélar, en á öllu landinu er

aðeins eitt samvinnuþvottahús, svo bara sé tekið

eitt dæmi. Þessu misræmi veldur ekki „vonzka"

karlmannanna, heldur áhrifa- og samtakaleysi

kvennanna.

Islenzkar konur, Kvenréttindafélag Islands skor-

ar á ykkur til samvinnu fyrir bættum kjörum

kvenna til sjávar og sveita, til heilla fyrir þjóð-

félagið. Aukum á næstu árum stórlega þátttöku

kvenna á Aiþingi, í bæjar- og sveitarstjórnar-

málum  og  hvarvetna  er  að  gagni  má  verða.

19.  JÚNl