Aðalbjörg Sigur&ardóttir: Jöfn fyrir logum - og framkvæmd þeirra Kveiiréttindafélög um allan heim hafa það á stefnuskrá sinni, að berjast fyrir jafnrétti kvenna við karla á öllum sviðum og er þá fyrst og fremst talað um pólitískt jafnrétti, jafnrétti til menntunar og embætta, og efnahagslegt jafnrétti, þar með talin- krafan um sömu laun fyrir sömu vinnu. Fyrir öllu þessu befur K.R.F.I. jafnan barizt og á ýmsum sviðum náð miklum árangri, en<Ja þótt enn sé langt í land með framkvæmd ýmsra tegunda jafnréttisins, sem þó er viður- kennt í lögum. En það er enn ein tegund jafnréttis, sem ég vildi minnast hér á með nokkrum orðum, það er jafnrétti gagnvart refsilöggjöf landsins og fram- kvæmd bennar. Um þetta mál befur mjög lítið vreið rætt af eðlilegum ástæðum. Engum dettur annað í bug, bvorki konum né körlum, en að konur beri sömu ábyrgð gerða sinna og karlar, gagnvart þjóðfélaginu. Því kemur beldur ekki til mála að mæla þær undan réttlátri begningu við samskonar aðstæður og karlmenn afplána smar refsingar. Sem betur fer liafa lögbrot kvenna •'er á landi verið mjög fátíð, og konur hafa því ekki gefið því mikinn gaum, né talið það neitt aðkallandi mál að athuga undir hvaða skilyrðum refsing kvenna er framkvæmd. Eg vil því í þessu sambandi minna á það, að ^onur bér í Reykjavík bafa oft farið fram á Paö, að 1—2 konur væru skipaðar í lögregluna bér í bæ. Var þá vitanlega til þess ætlast, að þær "tu eftir unglingum á veitingahúsum, tækju á 'Uoti ölvuðum komim á lögreglustöðinni og væru nieð í ráðum um, hvað við þær væri gert. Yfir- eitt að í þeirra verkahring yrðu að mestu leyti alskipti lögreglunnar af konum ög börnum. A bernámsárunum var ein kona starfandi hér við eftirlitið með ungum stúlkum, að öðru leyti hafa konur ekki komið nálægt lögreglueftirlit- »iu. Nú er það því miður svo, að lögbrot kvenna, aðallega í sambandi við áfengisnautn bafa farið 19. JTJNI vaxandi á seinni árum, og engin líkindi til þess eins og nú horfir, að úr þeim muni draga á næstunni. Það er ekki óalgengt að konur gisti „kjallarann", séu annaðhvort teknar ölvaðar á almannafæri, eða leiti þangað sjálfar í vandræð- um sínum og slæmu ástandi. Þá kemur það einnig fyrir oftar en áður, að konur sitji inni í fangahúsinu í Reykjavík, annað- hvort til bráðabirgða, eða jafnvel til þess að afplána fleiri mánaða fangelsisdóma, sem karl- menn fyrir sama tilverknað mundu fá að afplána á vinnubæli. Er þar ólíku saman að jafna, að þola dóm sinn við vinnu úti undir beru lofti með öðrum mönnum, eða að vera lokuð ein inni í klefa í karlmannafangahúsi, þar sem karl- menn leysa líka af hendi alla þjónustu, svo kven- fanginn getur undir engum kringumstæðum snú- ið sér til konu með neinar þarfir sínar. Á síðasta fundi K.R.F.I. var lagt fram bréf frá Rannveigu Þorsteinsdóttur, alþingismanni, þar sem hún að gefnu tilefni skoraði á félagið að láta þetta mál til sín taka og fá bættar aðstæður þeirra kvenna, sem brotið bafa lög og reglur þjóðfélagsins. Þar segir meðal annars: „Þar sem konur liafa þær skyldur til jafns við karla að bera cábyrgð gerða sinna og þola dóm fyrir afbrot sín, þá er það sjálfsögð krafa um réttindi, að konur njóti hliðstæðra skil- yrða til þess að taka út refsingu sína. Kona, sem hlotið befur dóm á tvímælalausa heimt- ingu á því, að ríkið hafi möguleika til þess að fidlnægja dómnum þannig, að refsing henn- ar verði ekki miklu þyngri vegna ómöguleika á framkvæmd, heldur en refsing karlmanns fvrir hliðslætt brot". Tillögur um leiðrétting þessara mála, sem é<* tel að konur eigi að gera kröfu til og samein- 9
Beinir tenglar