19. júní

						Rödd úr sveitinni

ÞaS barst mér aS eyrum ómþýð rödd, sem

óskaði eftir greinarkorni úr sveitinni, núna rétt

í þessu, þegar vorið er komið og sumarið er

framundan, með öllum sínum langþráðn vonum

og ósungnu fagnaðarljóðum. Víst væri af nógu

að taka ef vel væri á haldið og víða mætti tán-

vvm tylla, en að sjálfsögðu verð ég að stikla

á stóru, þegar um einungis litla blaðagrein er

að ræða. Svo er nú það, að ekki er það eitt

og hið sama aS heyra og sjá og að kunna þá

orðsins list að gefa öðrum heyrn og sýn á þá

sömu hluti og með þeim sama hætti og maður

skynjar þá. Bóndi einn, sem ég þekkti fyrir meira

en 20 árum og bjó á norðurhjara landsins, fagn-

aði  vorinu   með   þessari   stöku:

Nú   fagna   þér   allir,    ó,    ástkæra    sól,

þú   uppfyllir   vonirnar   nýju,

og  vekur  til   upprisu   allt  það,   sem   kól

með   indælu   brosunum   hlýju.

Hvað mætti þá segja nú á þeim sömu slóð-

um, þegar blessuð sólin loksins bræðir gaddinn,

þar   norður   frá   eftir   að  hann   hefur  legið   sam-

Halldóra Hjartardóttir.

fleytt yfir margar sveitir, frá því í miðjum nóv-

ember og fram yfir sumarmál. Já, svo þykkur

var gaddurinn, að þrátt fyrir þann blota, sem

kom eftir sumarmálin, var haglaust á sumum

bæjum í Vopnafirði, þegar þrjár vikur voru af

sumri og 15. maí gat útvarpið þess, að haglaust

væri   á   nokkrum   stöðum   enn   á   Austurlandi.

Öllum hugsandi mönuuni er því Ijóst, hvers

virði sól og vor í fyllstu merkingu þessara orða

er þessu fólki, sem meS þolinmæSi og þraut-

seigju hefur unniS sigur í hinni löngu og hörSu

baráttu í vetur, ofan á hið eftirminnilega ill-

viSra og óþurrkasumar síðastliðiS ár á sömu slóð-

um.

Og þó held ég að enginn, sem ekki hefur

reynt  slík   kjör   sjálfur,   geti   fyllilega   skilið   það

þeir vísir til að segja: „ÞaS verSur aS fá þess-

um konum þetta í hendur. Þær koma hhvtum

í   framkvæmd".

Hvað hefur svo þessi einstæSa bæjarstjórn gert?

Jú, hún hefur látið' byggja strætisvagnaskýli.

I    stóru    borgunum   finnst    fólki    þetta    kannske

veriS viS grindur og hliS, gagnstéttir lagðar og

vegir, sem lokað hafði verið, ervi nú á ný opnir

almenningi.

Það eru líkur til aS þorpið fái bráðum sinn

eigin lögregluþjón.

Þær   eru   duglegar,   segir   skrifarinn:    „Hugsið

ekki mikið', en í þorpi, þar sem vindarnir gnauða      þér   yður,   við   höfum   fengið   26   götuljós   og   það

og strætisvagnar ganga sjaldan, hefur þetla mikla

|>ýðingu. Bæjarstjórnin kom á fót samskotum

til   þess   að   borga   skýlið.

Og eins og frú Robins sagSi: „Þetta skýli

verSur minnisvarði um okkur. Þegar við erum

horfnar,   muna   þorpsbúar   okkur   fyrir   það".

er stórkostleg sjón, þegar biiið' er að' kveikja

á   þeim   öllum".

En síSasta orSið í sögunni um hinar sex vitru

konur kemur, þótt vmdarlegt megi virðast, frá

karlmanni.

Það    er   karlmaðurinn    í    bæjarstjórninni,    sem

Þær   hafa   fengið   béraSsstjórnina   til   þess   aS     segir:    „Já,   ég   vil   ekki   tala   illa   um   nokkurn

hefja   byggingu   12   húsa   og   nú   ervv   verkamenn     vnann, en  reynslan hefur sitt aS segja  og ég hef

byrjaSir   aS   grafa   fyrir   aSalfrárennsli   bæjarins,     oft orSiS að leiðrétta konurnar. Við berum ábyrgð

en  þaS   er  umbót,   sem  húsfreyjurnar   í   Bishops     á kirkjugarSinum. Og þaS er ekki savna, hvernig

Stchington   hafa   þráS   árum   sanvan.   Gert   hefur     grafir eru teknar, svo  aS  ég lít eftir þeivn".

19.  JCNI                                                                 ii