setjaét þar að og laka til starfa af lífi og sál, Svo segir einn borgfirzkur bóndi í einu kvæði, og halda áfram þar sem fyrri kynslóð . lét stað- þar sem bann lýsir fegurð og mikilleik íslenzkrar ar numið. náttúru, og e. t. v. hugsa fleiri þannig. Sveitafólkið lieimtir ekki sín daglaun að Lýk ég svo þessum vorboðahugleiðingum mín- kvöldum eins og St. G. Stephansson orðar það, »m nieð erindi B. Ásgeirssonar úr bans inndœla og því verður að bi'ia vel að því frá þjóðfélags- smákvæði: „Söngur sáðmannsins": ins bálfu, því bagnaðurinn af erfiði þess fellur allur í skaut framtíðarinnar. En væri þeim málefnum alvarlega gautnur gefinn, sem auka á þægindi sveitalífsins og létta undir með þeim, sem vilja lielga starfinu og moldinni krafta sína, þá hef ég þá trú, að æska þessa lands eigi í fórum sínum það táp og fjör sem vel væri trúandi til þess að yrkja í mel og mold slík æfintýri sem gefur að líta bæði á Sámstöðum, Stafafelli, Múlakoti og víðar. Einnig á Island gnægð af söndum eins og óskrif- UO blöð, sem ei er fyrir að synja að einbverjir æskumenn eigi eflir að yrkja á dagdrauma sína. Og líklega er það eitt með öðru af kostum okk- ar ástkæra fósturlands, hve óendanlega mörg verkefni eru hér enn óleyst, og ónotuð lond, sem bjóðá dáðrökkum landnemum að reyna kraftana. En þeir menn og konur sem hefjast handa nm slík framfaramál hlýða því boðorði H. H. „að Vígjum oss í verki vorri gróðurmold, hefjum hennar merki hátt á móðurfold! Hér er helgur staður — hér sem lífið grær. — Islands æskumaður. — Islands frjálsa mær! Árdal 17. maí 1951. Halldóra Hjartardóttir. Læknir nokkur var þekktur fyrir, hve orðfár hann var. Einu sinni bitti hann jafningja sinn á því sviði. Var það stúlka, sem sýndi lionuni hönd clska og byggja og treysta á landið". I þeim sína, mjög bólgna og illa útlítandi. hópi má eflaust brátt teljá ungu Reykjavíkur- stúlkuna, sem stundar nú nám við búnaðarskól- ann á Hólum. En framar öllu öðru álít ég, að það sé raf- magnið, sem sveitirnar þurfi til þess að laða unga fólkið að sér. Komi það abnennt til af- nota, sem ljós- og aflgjafi, þá mun birta, ylur og vinnugleði fylgja því og sveitalífið blómgast á nýjan leik, með félagslegum samtökum, iðnaði og örum vexti margvíslegra framfaramála. Þá finnur unga fólkið hamingju sína innan veggja heimilanna og verkefni við sitt hæfi að frjálsu vali og þá mun enn á ný vaxa upp á gamla Fróni, við móðurbrjóst nátlúrunnar, heilbrigð kynslóð og djarfhuga menn og konur, sem kunna að lifa og starfa í samræmi við hið íslenzka veður- og náttúrufar og geta jafnt boðið því óblíð'a byrginn og teygað af lindum unaðar og „Brunasár?" spurði læknirinn. „Skurðarsár", svaraði stúlkan. „Bakstrar", skipar læknirinn. Næsta dag kom sjúklingurinn aftur, og þá fór eftirfarandi samtal fram: „Betri". „Verri". „Fleiri bakstra". Tveim dögum seinna kom sjúklingurinn aflur. „Betri?" spyr læknirinn. „Frísk. Hvað mikið?" „Ekkert", sagði læknirinn. „Skynsamasta stúlka sem ég hef hitt". Sex ára telpa var að skoða mynd frá brúðkaupi foreldra sinna. Pabbi liennar sagði henni frá brúðkaupinu og reyndi að skýra fyrir fegurðar, sem börn Fjallkonunnar hafa til þessa henni þýðingu þess. Allt í einu rann upp Ijós löngum haft glöggt auga fyrir. Brjóst þín hvelfdu, blómamóðir, bjóða væra hvíld og ró. Eiga vildi' ég eftir slóðir ógengnar í þínum skóg. fyrir litlu stúlkunni. „Ó, nú skil ég", hrópaði hún. „Það var þegar þú fékkst mömmu til að koma og vinna fyrir okkur". 13 19. JÚNl
Beinir tenglar