Skattamál og ástamál 1 fljctu bragði virðist það næsta fárúnlegt, að ætla sór að fjalla um svo óskyld málefni í sömu greininni, því flestum finnst sjálfsagt, að vegir ástarinnar liggi fjarri skattstiganum. En hin síð- ari ár hafa ungir elskendur rekið sig óþyrmi- lega á þá staðreynd, að það hefur í för með sér með sinni miklu og ómetanlegu vinnu heima gífurlega skattaliækkun að ganga í hjónaband á fyrir bæði fyrr og síðar. En síi breyting sem orðin þann góða gamaldags hátt.áð láta andlegan eða er á biiskaparháttum okkar hefur þrengt svo veraldlegan valdsmann löghelga sambúðina, taki starfsvið konunnar heima fyrir, að allmargar Valhora Bentsdóltir kon.an af einhverjum ástæðum þátt í tekjuöflun heimilisins. Menn bregðast misjafnlega við þess- um ráðstöfunum Iiins opinbera eins og flestn öðru. Allmargar konur hætta fyrri vinnu og stunda einungis heimilisstörfin og hafa þá vinnn konur vinna nú utan heimilis og eru margvís- legar ástæður fyrir því. Menntakona, sem eytt hefur drjúgum hluta beztu ára sinna til að afla sér menntunar til að leysa af liöndum vanda- samt starf, sem hún er hiieigð fyrir, er ófús til að sína skattfrjálsa, eins og alkunnugt er, aðrir hætta þvi, þó að hún felli ástarhug til karlmanns stynja undir skattinum og borga hann, en lang- og vilji gjarnan giftast honum, efnalítil hjón, flestir, sem þurfa á tekjuöflun konunnar að halda, sem eru að afla sér húsbunaðar og Irúsnæðis sniðganga aukaskattgreiðsluna með því að hafa þurfa á öllum þeim tekjum að halda, sem fært þann háttinn að stofna heimili og búa saman ógift. Að þessu síðasttalda er.u orðin allmikil brögð, sem eðlilegt er, þar sem fólk telur sig ekki hafa efni á að greiða það árlega dýru verði að heita hjón á opinberum skjölum. Ekki alls fyrir löngu var svo til orða tekið á skattaframtali hins kvænta manns: S. 1. ár hafði ég á framfæri mínu konu og ... böm. Þetta miður smekklega orðalag er írú ekki lengur liaft á skýrslunum, hvort sem valdið hefur að and- mæli kvenna um ómagaheitið liafa verið' tekin til greina eða ekki þótt hlýða að hafa þá nafn- gift lengur, þegar í Ijós kom, að sumir „skyldu- er að afla og svo mætti lengur telja. En á meðan konan spann heima og breytti ull í fat og mjólk í mat var vinna hennar ekki þess virði að hún væri skattskyld, en taki hún laun fyrir vinnu sína og kaupi fötin og mjólkurmatinn fyrir tekj- urnar, má leggja hvem eyrir, sem hún aflar við tekjur eiginmannsins og obbinn af tekjunum fer þá í aukinn skatt. Einhverntíma í vetur hitti ég stúlku, sem sagði mér þessa sögu: Hún og unnusti hennar höfðu árangurslaust reynt að fá leiguíbúð, svo að þau gætu byrjað búskap. Að lokum réðust þau í það slórræði að festa kaup á lítilli íbúð. En til þess ómagarnir" höfðu allt að því eins miklar tekj- þurfti mikla bjartsýni, þar sem þau áttu lítið ur og stundum meiri en framfærandinn. Þessi af veraldlegum verðmætum en vinnufúsar hend- breyting á orðalagi á skattskýrslunum er næstum ur. Ég innti hana eftir því, hvernig þau fœru því það eina sem áunnizt liefur af þeim rétt- mætu kröfum kvenna, að gift kona verði sjálf- stæður skattþegn í stað þess að kallast „ómagi". Allt fram á síðasta mannsaldur var það algeng- ast að konur hættu störfum utan heimilis um að kljúfa þau miklu i'itgjöld, sem því væru sam- fara að festa kaup á fasteign á þessum tímum sívaxandi dýrtíðar. Svarið var á þá leið, að þau liefðu fengið lán, óhagstætt að vísu, en bjugg- ust við að geta staðið í skilum, þar sem bæði leið og þær gengu í hjónaband og var þá bein- höfðu góða vinnu. „En þá höfum við ekki efni línis hlynnt að heimilunum með því að hafa á að gifta okkur", bætti stúlkan við dapurlega, vinnu þeirra skattfrjálsa. Oþarft mátti þó telia „það hækkar skattinn svo mikið". að bæta henni á ómagaframfærið, þar sem flest- Þetta samtal varð til þess, fið ég aflaði mér ar húsmæður efla tekjur heimilanna margvíslega upplýsinga hjá sérfróðum mönnum um, hvað 17 19. JÚNÍ
Beinir tenglar