það myndi kosta fyrir hjónaefni, sem Jíkt væri ástatt fyrir, að láta framkvæma hjónavígslu um leið og sambúðin hæfist. Ég valdi 10. launafl. hjá ríki og bæ, það eru miðlungs laun eða tæp- lega það, (launaflokkarnir eru 15 og sá 1. hæst- ur), en ég vissi, að laun stúlkunnar voru svipuð því sem þar er greitt. Gerði ég svo unnustan henni jafnan að launum og geri ekki ráð fyrir að þar hafi verið of í lagt, þar sem hann tald- ist hafa góða stöðu. Utreikningar þessir færðu mér heim sanninn um það, sem ég raunar vissi áður, að það varðar árlega stórum fjárútlátum, að ég ekki segi sektum, að ganga í hjónaband á venjulegan hátt, hafi konan launuð störf. En þó var útkoman verri en ég hafði búizt við. Tekjuskattur hjónaefnanna, hvors um sig, yrði 1169 kr. eða samanlagt 2338 kr., en væru þau gift og hefðu nákvæmlega sömu tekjur yrðu þær samkvæmt gildandi skattalögum lagðar saman og skattlagðar sem eins manns vinna og þá yrði skatturinn 10258 kr. eða með öðrum orðum hœkk- un á tfíkjuskatti vegna hjúskapar 7918 kr. Hækk- un á útsvari af sömu orsökum yrði kringum 2200 kr. Sem sagt hjúskaparyfirlesturinn myndi kosta þessi umtöluðu hjónaleysi hvorki meira en minna en 10118 kr. árlega, og lái þeim aðrir en ég þó að þeim finnist hann dýr og umfram efna- lega getu þeirra. Eina ráðið, sem þessi sára- saklausu hjónaleysi hefðu svo til að losna vði að vera féflett svo ósvífnislega, er að búa saman ógift og láta 10 þúsund kallinn heldur ganga til þess að borga íbúðina. Andstæðingar tóbaksreykinga hafa stundum gert sér það til dundurs, að reikna út, hve miklum verðmætum hjón, sem reyki, séu búin að svæla á tilteknum brúðkaupsafmælum. Eins mætti leika sér að því að reikna út hjúskaparskattinn. Á tíunda brúðkaupsafmælinu væru þau búin að spara á annað hundrað þúsund krónur, það færi langt með að borga íbúðina. Á gullbrúð- kaupinu? ja, það yrðu svimandi háar tölur fyrir blásnautt fólk. Og ég miðaði einungis við miðl- ungs tekjur, en „dýr mundu Hafliði allur". Þess er varla nokkur von, að nokkur sætti sig við s'.íka meðferð af opinberum aðihim, og hafa ekki annað til saka unnið en að ganga í hjóna- band. Er þá ekki von að fólk grípi til þess ráðs, sem handhægast er, að giftast ekki og búa bara saman, meðan skattalöggjöfin er þannig, að það virðlst refsivert athæfi að gift kona vinni launuð störf. Erlendis eru orðin allmikil brögð að því að hjón skilji til að spara sér opinber gjöld. Ekki hef ég enn heyrt getið um slíka skilnaði hér á landi, en verður þeirra langt að bíða að óbreytm ástandi? Ymisleg andmæii hafa komið fram gegn því að konur verði sjálfstæðir skattþegnar, t. d. það, að sérsköttum allra kvenna sé ekki framkvæm- anleg þar sem konan, sem vinni eingöngu á heimilinu hafi ekki tekjur. Að vísu er ærið umfangsmikið verk að breyta allri skattalöggjöf- inni þannig í fljótu bragði, að allar konur telji sérstaklega fram til skatts, en vitanlega er það lokatakmarkið, sem stefna ber að. En sökum aðsteðjandi vandræðaástands, sem er bein afleið- ing skattalaganna, þarf eins fljótt og auðið er að gera einhverja breytingu á skattaframtölum þeirra giftu kvenna, sem vinna launuð störf. Svo mætti til að byrja með hafa um það frjálst val, hvort konur, sem bafa tekjur sameiginlegar beimilisföðurnum teldu þær fram sameiginlega eða sér. En þar til skattalöggjöfin hefur verið endurskoðuð þarf að finna bráðabirgðalausn, svo að þeim konum, sem vinna launuð störf, sé ekki íþyngt óhóflega með skattaálagi. Aðrir, sem eru andvígir sérsköttun kvenna halda því fram, að gifti kona sig á annað borð eigi þær eingöngu að vinna á heimilinu, þar sé þeirra skylda að vera og starfa. Við þá, sem þannig hugsa, er eitt að segja, að það þýðir ekki að „stríða gegn straumi aldar". Og verði ekki bráðlega gerð einhver sú breyting á skatta- löggjöfinni, sem hamlar því að heiðarleg hjú- skaparstofnun geti varðað fjársektum endar með því að engin ber lengur virðingu fyrir þeirri mjög svo virðulegu athöfn. Valborg BfíMsdóttir. Ein sannasta og mesta gleði, sem lífið getur veitt þér er sú, að öðrum vegni vel. Þá gleði getur enginn tekið frá þér. Sannleikselsk er sú kona, sem segir satt um allt annað en aldur sinn, þyngd sína og laun mannsins síns. Áður fyrr roðnuðu ungar stúlkur þegar þær fóru hjá sér. Nú á dögum fara þær hjá sér þeg- ar þær roðna. 19. JÚNl 18
Beinir tenglar