rtiina fiorg í nýjasta hlutuerki sínu, sem Toinette í ,Jmyndunarveikinni", hafði stórkostlega þýðingu fyrir mig. Þó að það yrði lilutverk móður minnar að starfa á leiksvið- inu má ekki gleyma þeim mikla stuðningi, sem hún naut hjá föður mínum, beinlínis og óbein- línis. Hann stóð ávallt við lilið liennar og til marks um það, má geta þess, að allan tímann, sem þau störfuðu að leiklistarmálum, var eng- in sýning í Iðnó án þess, að faðir minn væri þar viðstaddur og drægi upp leiktjaldið og léti það falla að leikslokum. Þegar móðir mín'dó, var það faðir minn, sem hvatti mig eindregið til þess að halda áfram á leiklistarbrautinni, því það hafði verið einlæg ósk móður minnar, að ég helgaði mig þessari listgrein. — Þú hefur víst ekki verið mjög há í loft- inu, þegar þú sóttir fyrstu leiksýninguna? — Nei, ég var það ekki. En ég man ekkert sér- staklega eftir fyrstu leiksýningunni, sem ég horfði á. Orsökin er sennilega sú, að raunverulega var Iðnó annað heimili mitt, því ég var mjög oft nægjanleg til þess að ná fullkomnun í listinni. á æfingum þar. Það var því enginn sérstæður En svo við snúum okkur aftur að síðustu spurn- viðburður, þó að ég sæi leikrit frá áhorfendabekkj- ingunni, þá vil ég geta þess, að það var mér unum. ómetanlegur styrkur, hve vel mér var tekið í 22 19. JÚNl — Þú hefur eflaust notið fyrstu leiðbeiningar í leiklistinni hjá móður þinni? — Auðvitað drakk ég í mig áhrifin frá henni. Leikur hennar stendur mér ennþá fyrir hugskots- sjónum sem það fegursta, sem ég hef séð. Og því eldri sem ég verð og því meira sem ég sé, verður mér alltaf Ijósara, hve stórkostlega hæfi- leika hún hafði hlotið í vöggugjöf. — Hvenær rann upp hin mikla stund, þegar þú gerðist virkur þátttakandi á leiksviðinu? Það mun hafa verið, þegar ég lék Tótu í Fjalla-Eyvindi. Þá var ég 8 ára gömul. Frá þeirri sýningu man ég allt mjög greinilega — jafnvel hljómfallið í rödd frú Guðrúnar Indriðadóttur, þegar hún talaði við mig um berin og sýndi mér, hvernig ég ætti að þræða þau upp á strá. Eg gleymi aldrei hvað hún var ástúSleg við mig, þegar ég sat í fangi bennar og hún söng fyrir mig: „Sofðu unga ástin mín". Ég var örugg, þegar hún leiddi mig um sviðið — þá kom ekki til greina neinn „leikhrollur". — En margt hefur nú drifið á daga þína síðan; fyrst leikstarfsemin hérna heima, síðan námið' viS Leikskóla Konunglega leikhússins í Kaupmannahöfn og síðast starf þitt við Kon- unglega leikhúsið. Hvernig var þér innanbrjósts, þegar þú stóðst í fyrsta skipti fyrir framan er- lenda áhorfendur og lékst á tungu þeirra? — Eiginlega var ég ekki mjög kvíðin vegna þess, aS þá hafði ég yfirstigið mestu erfiðleik- ana. ÞaS er ekki hægt aS lýsa því með orð- um, hvernig þaS var aS koma alókunnug til framandi lands, með takmarkaða kunnáttu í mál- inu. Mér var það strax ljóst, að þar var margt öðruvísi en hér heima. Ég fann að ég varð að samlaga mig fólkinu og umhverfinu — ég gal ekki vænzt þess, að þaS reyndi að skilja mig. Mér finnst nú, að ég hafi ekki gert annaS tvö fyrstu árin erlendis en hlustaS. ÞaS var nú reyndar aldrei ætlun mín að leika á dönsku — mér hafði alls ekki komið það til hugar. Ég ætlaði lieim strax aS loknu námi, en þegar mér bauðst staða viS Konunglega leik- húsiS eftir aSeins tveggja ára nám, varð ég auð- vitaS mjög þakklát fyrir að fá tækifæri til þess að læra meira, því hvað kann maður eftir tvö ár? — þegar jafnvel löng mannsævi er ekki
Beinir tenglar