Hvafl er |á orflifl ottar starf? RagnheiSur Jónsdótti: í minningarriti, sem gefið var út á fimmtíu ára afmæli Leikfélags Reykjavíkur, skrifar dr. Sigiirður Nordal grein, sem liann nefnir Leik- konurnar. Þar fer hann lofsamlegum or?iiim um Er ekki unga Stúlkan, sem þannig liugsar að framúrskarandi dugnað og ósérlilífni þeirra bregðast sjálfri sér, kynsystrum sínum og þjóð- kvenna reykvískra, sem lagt hafi stund á leik- félaginu í heild? Því verður að vísu ckki neitað, list, flestar í bjáverkum frá öðrum umfangs- að það er á ýmsan hátt erfiðara fyrir konur miklum skyldustörfum. Bendir hann á þær öðr- en karla að stunda langt háskólanám, ef þær um konum til fyrirmyndar, því að honum blæðir eiga ekki að afneita eðli sínu, og á ég þar við, í augum, hve lítinn þátt konur ahnennt taka í að stofna heimili og eignast börn. Að fara á íslenzku þ jóðlífi og menningarh'fi. Og hann bendir mis við þá lífsfyllingu væri of stór fórn, jafnvel réttilega á, að konum standi allar dyr opnar til á altari menntagyðjunnar. Karlmaður getur hæg- menntunar og allar stöður til starfa, ef þær lega stundað nám, þó að hann sé giftur og eigi hefðu framtak að sama skapi og tækifæri. Þessi börn, ef fjárhagsástæður hans leyfa það. Fyrir hugvekja er bæði snjöll og þörf, því að hverj- konuna er þetta allt erfiðara og óhjákvæmilega um þeim, sem íhugar þessi mál, dylst naumast, miklar frátafir, livað sem ástæðurnar eru góðar að konur hafa ekki notið réttinda sinna enn, að öðru leyti. Við því er ekkert að segja. Móður- nema að mjög takmörkuðu leyti. Með þessu hlutverkið er svo háleitt og veitir svo ínikla full- hafa þær brugðist sjálfum sér og þjóðfélaginu, nægju, að það er ekki nema eðlilegl, að meira og einnig þeim konum og körlum, er á sínum en lítið verði að leggja á móti. En þrátt fyrir líma börðust fyrir frelsi og jafnrétti kvenna. það göfuga hlulverk, sem bíður ungu stúlkunn- Hvað er orðið okkar starf þessi 36 ár síðan ar sem eiginkonu og móður, má liún ekki gleyma fullkomið jafnrétti var fengið? Hvar er konan, því, að hún er fyrst og frenrst sjálfstæð mann- sem fékk frelsið í vöggugjöf, frelsið, sem ömmu vera og hefur bæði rétt á og ber skylda til að liennar og móður dreymdi um dýra drauma? Þær nota bvert tækifæri til menntunar og þroska. voru stórhuga konurnar, sem fyrir meira en Þessvegna á húrj að halda ótrauð áfram við námið, hálfri öld síðan höfðu undirbúnin'g að stofnun hvað sem ölhim giftingarþönkum líður, og láta háskóla á stefnuskrá félags síns, sjálfsagt með þá ráðast, hve larigt hún nær. Ungu stúlkurnar það fyrir augum, að þar stunduðu nám jafnt þurfa í þessu uppörvun og hvatningu, enda ætti konur sem karlar. Hætt er við, að þær væru það að vera metnaðarmál hverrar móður að ekki ána;gðar með, hvernig þau réttindi eru greiða götu dætra sinna til æðstu mennta. Það notuð, þar sem enn í dag eru tiltölulega fáar er létt í ástarvímu æskunnar að varpa Öllu frá konur, sem ljúka Iiáskólaprófi. Því er þó eigi sér. Brautin virðist liggja bein og blómum stráð um að kenna, að stúlkvir sæki undirbúnings- fram uudan, og fyrstu árin veitir líka heimilið skólana treglega eða séu þar eftirbátar skóla- og börnin flestum konum fullnægju. En árin bræðra sinna, heldur miklu fremur hið gagn- líða, víman rennur af, börnin stækka og fara stæða. Allt of margar láta staðar numið við stúd- sinna eigin ferða. Móðirin situr eftir með tóm- entsprófið, enda ekki fátítt, að mjög vel gefnar leikann og syrgir þá oft sáran ónotuð lækifæri stúlkur afsaka þetta tómlæti sitt við að nota hin æskunnar að búa sig undir rýmra verksvið en dýrmætu réttindi, er stúdentsprófið veitir, með heimilið sitt. því, að það taki því ekki að byrja á framhalds- Auðvitað má bæla mikið úr þessu með dugnaði námi, þær ætli að gifta sig og hafi því ekkert og áhuga, og enginn skyldi láta aldurinn fæla við framhaldsnám að gera. sig frá að nota tómstundir til lesturs og náms En er þetta í raun og veru nokkur afsökun? eða því að byrja á þátttöku í félagsmálum. En 28 19. JÚNl
Beinir tenglar