19. júní

						æðsta   ósk   allra   háskólakvenna,   þá    lýsti    sam-     ríflega, allt  upp  í 24  þúsuiid  króinir, cí' reiknaö

bandið  yfir  stuðningi  sínum  við  samtök  Samein-     er   í   íslenzkum   krónuni,   en   emiþá   hefur   engin

uðu   þjóðanna   og   skoraði   á   öll   landssamböndin     kona  íslenzk  sótt um neinn  þessara  styrkja.  Það

að   vinna   með   þessum   samtökum   eftir   mætti.         kemur fram í sögum margra félaganna, hve mik-

Það er ekkert undarlegt, þótt Alþjóðasambandið     ill   sigur   það   hefur   verið   þeim,   þegar  konur  frá

treysti  fyrst  og  fremst  á  liin  frjálsu   ríki  og  sam-     landi  þeirra   hafa  orðið  aðnjótandi   hinna   alþjóð-

tök   þeirra   til   framgangs  þéim   máluni,   sem   það     legu   styrkja   og   það   kemur   líka   fram,   að   það

herst  fyrir,  því  sú  liefur  orðið   reynslan,   að  þar     er  litið  á   það  sem   rétt,  er  samtökin   veita   með-

sem  flokkseinræði  hefur verið,  geta  þessi samtök     limum  sínum,  að  fá  þessa  aðstoð  til  náms,  jafn-

ekki  þrifist. I valdatíð Hitlers og Mussolinis voru     framt    því    sem    Alþjóðasambandið    er    þakklátl

félögin   bönnuS   í   löndum   þeim,   sem   þeir   réðu     hverri   konu,   sem   sækir   fram   til   vísindastarfa.

og   í   Hollandi   gat   félagsskapurinn   ekki   starfað,     Það   er   enginn   vafi   á   því,   að   áður   en   mörg   ár

eftir að nazistar tókvi völdin þar, beldur voru þau     líða   gera   einbverjar   íslenzkar  menntakonur  okk-

leyst   upp.   Félag   háskólakvenna   í   Tékkóslóvakíu     ur þann sóma  að sækja um og fá einbvern  liiima

befur    nú    verið    leyst    upp    og    báskólakonur    í     alþjóðlegu   styrkja,   sjálfum   sér   og   þjóðinni    til

Sovét-Riisslandi   bafa   aldrei   fengist   með   í   þessi     gagns,   og   að   því   ber   að   stefna.

samtök.

Það er í beinu frambaldi af því starfi, sem

ábugakonur í Bandaríkjunum bófu árið 1881

lil baráttu fyrir menntun kvenna og síðar var

baldið áfram sem baráttu fyrir kosningarétti

kvenna og kjörgengi, að nú sé barist fyrir mann-

réttindum á grundvelli samstarfs Sameinuðu þjóð-

anna, því að það er sjónarmið samtakanna, að

ekki verði með öðrum bætti fengið öryggi fyrir

því að ekki tapist það sem áunnist hefur og við

þetta tvennt eru bundnar vonir um fullkomið

jafnrétti kvenna á öllum sviðum, hvar í heim-

inum   sem   þær   eru.

Þótt samtökin hafi fært út starf sitt, þá vinna

þau jafnframt á sama hátt og ákveðið var í

byrjun að aukinni menntun kvenna. Hin ýmsu

félög báskólakvenna vinna að þessu heima fyrir,

sum með. fræðslustarfi innan félags, önnur með

almennu fræðslustarfi og jafnvel skólum og enn

önnur með styrkveitingum til kvenna, annaðhvort

til náms heima fyrir eða við erlenda háskóla.

Þá reyna félögin oft að skapa sér möguleika til

þess að geta boðið til sín erlendum mennta-

konum til náms eða fyrirlestrahalds.

Mesta þýðingu í þessa átt hafa þó alþjóðlegu

styrkveitingarnar. Þær eru þannig tilkomnar, að

alþjóðasambandið og nokkur landssambönd bafa

komið sér upp sjóðum, sem veitt er úr árlega,

meira og minna, til framhaldsnáms fyrir konur,

að afloknu háskólanámi. öll félög, sem í sam-

handinu    eru,    hafa    jafnan    aðgang    að    þessum

Félag íslenzkra háskólakvenna var árið 1928

stofnað með 6 félagskonum og enga sjáanlega

vaxtarmöguleika í bráð. Félagið var svo fært

út og gert að Kvenstúdentafélagi Islands og safn-

aði það félag á sínum tíma fé til berbergisgjaf-

ar á Nýja Garði og skyldi það herbergi vera

fyrir konur og einnig safnaði það nokkurri Upp-

bæð, þegar Menningar- og Minningarsjóður kvenna1

var stofnaður.

Sú, sem átti frumkva-ðið að stofnun félagsskaj)-

arins hér á landi var Dr. Björg Þorláksson, ein-

hver okkar hámenntaðasta kona, en engin hefur

þó að líkindum unnið meira fyrir félagsskapinn

en Laufey heitin Valdimarsdóttir og væri það

benni verðugur minnisvarði, að íslenzkar há-

skólakonur yrðu — um leið og þeim fjölgar

— öflugir þátttakendur Alþjóðasambands háskóla-

kvenna.

Skrifað   í   Slrasshourg   4.   maí   1951.

Rannveig   Þorsteinsdóttir.

Eitt sinn var hinn frægi franski málari Renoir

spurður, hvernig hann færi að því að ná hin-

um eðlilega hörundslil á mannamyndum sínum.

Hann svaraði:

„Eg mála og mála þangað til mig grípur löng-

un til þess að þreifa  á  börundinu".

A skemmtistað var ung, falleg stúlka, sem bafði

litla gullflugvél í keðju um hálsinn. Ungur maður

starði svo mikið á hana, að hún spurði að lokum:

styrkveitingum,   svo   framarlega    að   félögin   eigi     „Finnst   yður   htla   flugvélin   mín   falleg?"

innan sinna  vébanda  konur, sem  fullnægja  þeim         „Ef satt  skal  segja   var  það  ekki   hún  sem  ég

kröfum,  sem  gerðar  eru.   Okkur,  íslenzkum  kon-      var að horfa á", svaraði bann. ,,Ég dáist að flug-

um,   berast   árlega   tilboð   um   marga   styrki   og     vellinum".

36

19.  JUNl